Stichting Dominique Roemenië

Dagboek 22 t/m 31 juli 2009

2009-08-10T01:19:00.000-07:00

Woensdag 22 juli Feest van de Heilige Magdalina
Het wordt weer 36 graden. In Roemenië mag je weer niet wassen op een feestdag van een heilige.
Ik dacht dat Claudia, mijn assistent, vandaag terug zou komen, maar dat wordt morgen, dus weer vroeg in het restaurant. Er is weinig omzet maar we moeten verder tegen beter weten in. Als het een zonnige dag is zijn de stoelen al vroeg op het terras vol met mensen die koffie komen drinken, maar de omzet is laag.

Vanavond een afspraak met Mioara om de dozen die ik heb gebracht bij ARS te gaan bekijken. Het zijn er veel met kleren, pluche beesten en agenda´s van 2009 en 2006.Er zijn veel bruikbare kleren bij, die meteen worden gesorteerd voor de jongeren van het centrum maar ook voor Sf Andrei en voor de gezinnen die ik ken. Helaas waren er weinig pampers bij voor oudere mensen.
Iedere keer sta ik weer versteld wat men mij allemaal toevertrouwt: dozen met kleren, het is bijna teveel om uit te delen. Je hebt daar een bijzonder netwerk voor nodig om het goed te kunnen verdelen.

Ik kreeg weer een telefoon van Jelu of ik hem kwam opzoeken in een nieuw opvangcentrum voor jongeren, maar heb nu geen tijd. Ana belde dat donderdag de computer voor Tudor zou komen.

Het werd weer heel laat omdat, als je goederen gaan sorteren, je eigenlijk nooit klaar bent. Morgen kom ik daar terug om verder uit te zoeken.

Donderdag 23 juli
Om 8.15 uur was ik in het restaurant en gelukkig was Claudia weer terug. Ze zag er goed uit en wilde enthousiast weer beginnen. In de morgenuren de belangrijkste zaken weer doorgesproken over omzet, inzet van personeel, vakantiehulpen en de regels daarvoor. Ook over de offerte van mevr Ofrim, die is afgezegd tot november.
We moeten voor de eerste maanden van het jaar weer extra belasting betalen op de winst. Zo`n 400 euro, terwijl er geen winst is maar de staat maakt gewoon nieuwe wetten. Zoals: per 1 mei mag je de “tva tax” van de auto niet meer aftrekken en betaal je andere belasting.

Een Nederlander, Ben uit Cluj, kwam ons restaurant bezoeken en wilde me spreken. Hij is een zakenman, die ook ontdekt dat afnemers geen geld hebben om de gekochte waren te betalen. Dat frustreert iedere firma en dan komen ze zelf maar eens kijken in Iasi en hun goederen eventueel terugvorderen (als die er nog zijn). Geen leuke baan hoor in deze tijd.
Maar hij wilde een pannenkoek met spek en die kreeg hij. Hij was erg tevreden en dat vind ik dan leuk. Ook de Roemenen, die bij hem waren, hebben genoten, ook van de poffertjes als toetje.

Tegen 14.00 uur heb ik dozen met materialen naar Galata gebracht. Handdoeken, agenda´s, werkkleding en pluche beesten en men was er blij mee.
Om 16.00 uur naar huis en wat slapen. Het was erg warm weer en ik werd om 19.00 uur wakker. In de avonduren enkele telefoontjes gepleegd vanwege de regen in Nijmegen en bij de Vierdaagse. Ook de Vierdaagse-gasten in mijn huis in Malden even gebeld. Ze maken het goed, ondanks de vele regen. Ook Piet liep mee en Marlies en Tom en ik heb de buurman Ger even gebeld of alles in orde was bij mij.

Om 21.00 uur naar bed om me voor te bereiden voor mijn reis richting Nederland.

Vrijdag 24 juli
Om 9.00 uur was ik bij Sf Andrei om met hun auto en de mijne goederen op te gaan halen in Schitu stavnic. Goederen van Elly, die er al lang staan sinds mijn vertrek uit Nederland.. Helaas wist ik het niet, ik had geen telefoonnummer en achteraf had de directeur van de school niet meer naar mij gebeld toen ik weer in Iasi was aangekomen.
Er zouden 18 dozen moeten zijn, maar er waren er wat verdwenen (met excuses van de directeur). De werknemers hadden die gewoon meegenomen.
Het was een hele warme dag. Ik ben daarna naar de gemeente geweest omdat de burgemeester eigenlijk verantwoordelijk was voor de vracht, maar die was op vakantie. Wél kreeg ik een vraag voor een rolstoel en voor hulp voor een gezin. Als ik terugkom zal ik daar werk van maken, nu is er weinig tijd meer over.
Daarna dozen met kleren gebracht naar de families Panta, Roman en naar Oma Elena, die allen heel blij waren met de goede kleding.

Zaterdag 25 juli
Tegen mijn gewoonte in niet naar het restaurant, maar naar een kuuroord, waar men gebruik maakt van zwarte modderbaden: Namol. Het was niet zo warm (32 graden) maar de eerste dag was ik toch wat verbrand.
Daarna moet je wat rusten en na de middag ben ik pakketten gaan brengen bij Benjamin. .Ik had hem leesboeken beloofd en heb die gebracht. Ook kleding voor naar school te gaan voor alle kinderen. Moeder en vader waren heel blij en de hulp komt goed uit. Ongelofelijk dat de kerk niet altijd goed omgaat met mensen met een gehandicapte zoon. Mensen moeten iets verkeerd hebben gedaan dat God hen dit kind geeft, een onbegrijpelijk standpunt en ook heel moeilijk voor de ouders. Benjamin is een bijzondere jongen, die heel begaafd is, maar beperkt in zijn handelingen door zijn ziekte: broze botten die steeds breken.

Daarna doorgereden naar Mioara en daar overviel de regen me en het was noodweer. Even daar geschuild en daarna weer teruggereden naar Iasi in de regen met onweer en bliksem. Ín Iasi had het bijna niet geregend en 30 km verderop was het noodweer en was de elektriciteit uitgevallen.

Zondag 26 juli
Om 11.00 uur naar de kerkdienst en daarna naar het restaurant.
In de middag met Laurentia naar Voinesti, waar we gingen kijken naar de nieuwe computer van Tudor, die er écht was.
Het was triest: de kleine Andrei van Ana had oorontsteking en was opgenomen geweest in het ziekenhuis. Emanuel had vlekken op zijn huid en moest van de kinderarts naar de huidarts en alles moest betaald worden. Heb hen toch maar ondersteund, terwijl we ook eten bij ons hadden: aardappelen, tomaten etc.

Om 20.00 uur weer dozen gaan sorteren, want ik ga op vakantie en wil alles opgeruimd hebben als dat kan. Ook mijn auto geladen met kleding voor ouderen.

Maandag 27 juli
Hopelijk kan ik de kleren afgeven in Sculeni, maar na veel bellen bleek het bejaardentehuis opgeheven te zijn. Toen naar het bejaardenhuis in Iasi. Daar mochten ze geen kleding ontvangen omdat ook zij gingen verhuizen en maar 1 doos mee konden nemen. Vervolgens naar het bejaardentehuis in Copou, vlak bij ons, óók niet welkom: de directrice was op vakantie en ze konden niets aannemen. Wat dan?
Uiteindelijk heb ik alles afgegeven bij Casa Speranta van Doina Asachi, die het gaat uitdelen aan de ouders van de jongeren van haar dagcentrum.
Zo ben je wel een hele dag bezig en dan nog het restaurant en soms kun je niets doen.

Daarna naar mijn huisbaas, want ik heb geen gas in de flat. Het eerst antwoord: dan heb je niet betaald en dat had ik wél. Per maand is dat 1,3 lei, dat is ongeveer 25 eurocent, maar ik gebruik het gas bijna niet, alleen om te wokken.

Dinsdag 28 juli
De huisbaas was al om 9.00 uur bij mij en met de buren ontdekten we dat in de hal de gaskraan was afgesloten, de toevoer naar mijn appartement. Dus het was snel opgelost.

Daarna naar Galata om de eindafrekening van hun projecten van 2009, die nog steeds niet klaar waren. Toen maar weer opnieuw alle bonnen gaan controleren en vervolgens die van het project Sterjarul. Om 13.00 uur waren we ermee klaar.

Toen maar weer dozen gaan opruimen en het lokaal schoongemaakt bij ARS, dat ik gebruikt had voor alle dozen die ik had gekregen.

Om 16.00 uur even gaan zonnen en in het modderbad. Ik wil toch uitgerust kunnen vertrekken.
Om 19.00 uur nog de laatste rommel opgeruimd, geveegd, dozen naar de container etc
Bij Elena wat gaan eten (die had me uitgenodigd) en de laatste dozen meegenomen naar Doina Asachi en haar weer even geholpen.

Om 24.00 uur wezen controleren in het restaurant: de buitenlampen brandden nog en wat een verspilling van energie als om 23.00 uur het terras opgeruimd had moeten worden!

Woensdag 29 juli
Vanmorgen eerst naar ARS om de andere dozen nog te verdelen, maar het hek gaat niet open. Gisteren ging het wél goed open, dan maar aan de buurman vragen en even het slot oliën.

Daarna naar de familie Manole. Van AFT hebben we geld gekregen voor de familie Manole, die hun huis aan het opknappen zijn. 1000 euro en 4205 lei om de elektriciteit die was aangelegd te laten controleren, de meter te verplaatsen en om de aanvraag voor de autorisatie (de eerste aanvraag om het huis op naam te krijgen).

Even langs Sterjarul om enkele foto´s te maken van de kelder waar de fysiotherapie-ruimte is gevestigd en de documenten opgehaald van ZZG.

Vervolgens naar het restaurant en daarna even na het strand van Iasi, een plaats waar je een modderbad kunt nemen. De naam “strand” is niet juist: een plaats waar gedeeltelijk zand en gedeeltelijk gras, maar ook beton ligt. En waar emmers met zwarte klei staan, waar je kunt insmeren met modder.

Toen 15 liter wijn gehaald voor het restaurant. Tussendoor even naar de kapper.
Tegen 19.00uur weer in ARS om de werkkleding te geven aan de buurman, die een vriend had bij de universiteit van de landbouw. Uiteindelijk werd het voor een bouwbedrijf, maar ik wist echt niet waar ik deze werkkleding kon afgeven.
Toen naar huis om vroeg naar bed te gaan

Donderdag 30 juli
Toen het me duidelijk werd dat ik zaterdag a.s. wil vertrekken, ben ik de vaste en mobiele telefoon vooruit gaan betalen. Ook heb ik boeken gekocht voor Adriena in Nederland.

Daarna naar Sf Andrei om de documenten te halen voor ZZG. Die waren nog niet klaar, maar werden klaargemaakt..

Toen naar het restaurant en weer even de zon in. Ook weer een modderbad genomen.
Naar huis en de badkamer en de keuken schoongemaakt voor mijn vertrek.

Vrijdag 31 juli
Nog even kwam om 9.00 uur Ianos met zijn vrouw Manole langs met de documenten die hij al had en vroeg de tweede keer geld om zijn huis te repareren. Dat geld kreeg hij van AFT.

Om 12.00 uur werd ik gebeld of ik naar het restaurant wilde komen. Ze hadden een feestje georganiseerd voor mijn komende verjaardag. Het was een verrassing voor me, omdat ik dat niet had verwacht.

Toen ik weer thuis was en aan het opruimen was kreeg ik tegen de avond een telefoontje dat ik bij ARS moest komen en ook daar werd ik uitgenodigd om mijn verjaardag te vieren. Ze hadden een ijstaart voor ons en ik kreeg een leuk cadeau.

Daarna naar huis en snel het bed in om morgen te vertrekken naar een kuuroord en daarna naar Nederland.

13 t/m 21 juli 2009

2009-07-23T02:38:00.000-07:00

Maandag 13 juli
Deze week komen de studenten zich weer aanmelden voor het komende studiejaar en we hopen op een betere week wat de omzet in het restaurant betreft.

In de ochtend eerst naar het kantoor van de verzekering. Ik ging naar dezelfde plaats van afgelopen vrijdag maar daar was niemand dus maar weer gebeld naar het hoofdbureau van de verzekering om het rapport te halen van de auto. Het was niet klaar, dus maar wachten. Toen naar de politie en naar de garage, maar volgens de garage was het papier niet geldig. Ik heb het papier toch daar achtergelaten en ben weggegaan. En bij de politie was de betreffende man er niet, ook daar het formulier achtergelaten. Morgenvroeg kan ik het weer ophalen.

Ik kreeg een afmelding van de 40 docenten uit Russische Moldavië: zij mochten het land niet uit (26 juli zijn daar opnieuw verkiezingen) en met veel excuses.
Mogelijk komen ze in november a.s.
Nu dus veel werk verricht, maar misschien voor de volgende keer.

Telefoon van Maria: ze mag naar de zee met de kinderen van het kindertehuis Bucem, maar ze had nog wat vragen (geld voor bikini, zonnecrème etc versnaperingen).
En Madalina heeft gebeld dat ze langs komt. Zij is onze studente, die nog steeds naar een vakantiebaantje zoekt en dat niet kan vinden. Ze mag pro Deo komen werken, maar ze heeft geld nodig voor haar studie en voor de vakantieperiode.

Dinsdag 14 juli
In alle vroegte naar het politiebureau voor een document, daarna naar de verzekering en toen weer naar de garage. Een eindeloze weg, maar de auto staat nu nog bij het restaurant en we wachten wanneer die gemaakt kan worden.

Een enthousiaste Claudia kwam vertellen van haar huwelijk. Ze had 130 mensen uitgenodigd en er waren er 190 gekomen. Er waren echter geen stoelen meer, niet voldoende voeding, onvoldoende drank en ze had geen aandacht kunnen geven aan de gasten. Het was ook allemaal anders gelopen dat ze had verwacht. Het was een chaos en ze wist niets meer. Ze was moe en ze gingen nu een paar dagen de bergen in. Ook het weer speelde parten; voor Roemenen is het weer belangrijk: nu het de gehele dag regende geeft dat geluk voor de toekomst.

Een van de medewerkers kwam vertellen dat haar vader stervende was. Ze wilde bij hem zijn en dat konden we regelen. Haar moeder en broer zijn in Italië.

‘s Avonds bij Maria langs en eerst het pakje van Anke afgegeven, dat ze had meegebracht in juni en daar zaten gelukkig slippers in, leuke zomerblouses, een leuk rokje etc.
Maria was heel blij, want ze had 9,075 gemiddeld, terwijl ze in het begin van het jaar nog erg slecht stond vanwege haar Engels (een 3). Nu had ze alles opgehaald en had ze 8,8 gemiddeld voor Engels, de bijlessen waren heel goed geweest.
Ze had wel een probleem met de directrice en ik kan me er iets bij voorstellen: ze krijgt per maand 28 lei (ongeveer 7,50 euro) uitkering en daar moet ze haar telefoonkaart voor kopen (4 lei), de buskaart om naar Popesti te gaan, tussendoor wat eten. Dus eigenlijk niets.
Nu zou ze voor 2 maanden geld hebben gekregen, dus 2x 28 lei. Dat was niet zo, maar op de lijst stond dat ze die wél had gekregen. Ze had die lijst niet getekend en daar was ze heel boos over. Onrecht (evt. vergissing) is voor haar niet goed te praten. Ze was heel boos voor zo’n bedrag van 28 lei.... Daar stond tegenover, dat ze nu naar zee mocht, samen met de andere leerlingen, die meer dan een 9 gemiddeld hadden en daar was ze terecht heel trots op.
We moesten eerst nog een bedankbriefje schrijven (in het Engels) voor het pakje dat ze had gekregen van een mevrouw uit Malden én voor Anke en dat kostte haar veel energie. Kinderen leren op school geen brievenschrijven. Ze zijn gesloten en vertellen niet zo maar over zichzelf. Maar het is gelukt!

Tegen 21.00 uur weer naar het restaurant. De zaken gaan niet zo goed, dus er is meer controle van mij noodzakelijk. Iedere gast die ontevreden zou zijn is een verloren gast, maar het ging goed.

Woensdag 15 juli
Om 8 uur cursus voor alle medewerkers. Helaas waren er 4 niet, maar ze hadden zich niet afgemeld. Dat was niet de bedoeling, want we kunnen de inspecteur die les geeft ook vragen voor een andere dag.
De één had die morgen theorie-examen en wilde zich nog voorbereiden, een ander was het vergeten, de volgende was gewoon niet gekomen en er kwam er ook één 20 minuten te laat. Maar we hadden maar een uur de tijd omdat er de toelatingsexamens waren voor de docenten.
Iedereen, die dit jaar geslaagd is voor een studie, moet weer voor een commissie verschijnen en examen doen om een baan te kunnen krijgen, dus zoals de mensen zeiden: veel stress. Word ik wel aangenomen als docent etc ?
Eén van onze serveersters was teleurgesteld dat we aanmerkingen maakten over haar afwezigheid en haar moeder verscheen om te zeggen dat haar dochter erg moe was
(studenten besteden 10% van hun tijd aan studie, hun examen, scriptie, vriendjes en uitgaan). Nu is het vakantietijd, maar haar dochter moet ook nog thuis eten koken, de was doen.. Logisch dat zo’n dochter van 21 jaar moe is, maar moeder geeft aan dat dit allemaal gewoon is. Zij heeft thuis ook een baan gehad, studie etc. Maar ze wil, dat we haar dochter laten gaan met een bijstandsuitkering dan kan zij ergens als stagiaire beginnen, als boekhoudster (want daarvoor is ze met haar studie bezig) en kan ze haar tentamens doen. Stagiaires hebben geen salaris. Omdat ze nu bijna een jaar werkt, heeft ze recht op een bijstandsuitkering........ want daar betaalt ze voor.
In deze periode van crisis kunnen we geen fouten maken, want dan worden wij er weer op aangesproken.

Madalina kwam haar geld halen, dat ze krijgt van Reinilde (haar sponsor) om haar kamerhuur te betalen etc en daar schaamde zij zich voor. Want in de vakantieperiode wil ze liever haar eigen geld verdienen, maar ze krijgt geen baan in deze crisistijd. Eerder worden er mensen ontslagen.

Deze week hebben we ook 3 afwezigen: één is in de ziektewet, één met vakantie en een huwelijk en één is bij haar stervende vader. Allemaal werken ze in de keuken en we hebben een tijdelijke kracht moeten aantrekken voor een maand en een stagiaire, anders komen wij in de problemen. Ook al zijn er minder gasten, de keuken moet goed draaien. Gelukkig helpt af en toe een dochter van een kok in de keuken bij de afwas.

Een bericht ontvangen: de vader van een kok is nu gestorven, ze moet nu de hele uitvaart gaan regelen. Er is wel een uitvaartbedrijf hier, maar veel moet je zelf gaan regelen. Gelukkig kon ze een plaats vinden om haar vader te begraven. Haar vader woonde niet in Iaşi, maar hier was nu plaats en ze moet het graf kopen. Haar moeder en broer kunnen niet overkomen, want zaterdag is al de begrafenis. Vader staat opgebaard in een kapel en er wordt daar dag en nacht gewaakt tot zaterdag.

Ook is die dag in Malden mijn achterbuurman Wim Nillissen overleden en ook hij wordt zaterdag begraven. Zijn vrouw Loes zorgt voor mijn huis als ik in Roemenie ben.
Moge beiden rusten in VREDE.

Donderdag 16 juli
Om 4 uur is Maria vertrokken met de bus naar Constanta. De reis duurt minstens 12 uur en gezien de drukte op de wegen zal het wel een lange dag worden.

Vanmorgen thuis om even rust te nemen en wat uit te slapen. Maar ik moest weer naar de Metro om kip te halen en ik heb weer 7 e-mails beantwoord. Ook had ik een fout gemaakt bij de blogspot (de ongecorrigeerde versie erop gezet).

Vandaag Code Galben (geel) = een erge warme dag: het zou 35 graden worden.

De auto naar de garage gebracht en even bij Anisoara aan. Ik kreeg een heerlijk soepje. Daarna enkele zaken geregeld, o.a. naar de gemeente om te vragen of ze in de nacht willen spuiten met insecticiden. Het wemelt hier van de zwarte beestjes en voor ons is dit erg onaangenaam. Voor het eerst in jaren hebben we in Iasi geen muggen meer. Die worden regelmatig verdelgd, maar nu verschijnen er andere beestjes, een soort torren.

Ik ben veel onderweg om kleine boodschappen te doen, snoepjes voor de gasten als ze weg gaan, een jalousie die we als afdekking moeten hebben voor de open kasten.

Even bij Anton-Jan langs om te vragen wanneer hij naar Nederland gaat om de dozen uit mijn garage mee te nemen. Hij weet het nog niet, maar denkt eind juli of anders in augustus.

Het was die dag erg warm voor me.

Ana Pop uit Voinesti belde me omdat Tudor van de school een cheque van 200 euro had ontvangen om er een computer voor aan te schaffen. Het resterende geld (ongeveer 400 lei = 100 euro) hebben ze niet. Of ik kon helpen? Er loopt een Programma van het Ministerie van Onderwijs om kinderen de kans te geven om op een computer te gaan werken. Ja, het is bijzonder, maar ouders hebben vaak niet het geld om het restant bij te betalen. We zullen zien.

Zaterdag 18 juli
Weer een hele warme dag. Ik heb het geweten: meer dan 39,5 graden!
Om 8.30 uur kreeg ik een telefoontje van Broeder Bert uit België of ik even de goederen mee kon verdelen, die vrijdag waren aangekomen. Helaas kon ik niet, maar er is ook op zaterdag niemand beschikbaar. En waarom hij vrijdag niet gebeld heeft weet ik nog steeds niet. Maandag kan ik om 9 uur helpen.

Om 9.00 uur stonden we klaar om naar de begrafenis te gaan. Het was een korte dienst, maar het was toch indrukwekkend en het was om 10 uur al meer dan 36 graden.
Om 12 uur na de maaltijd ben ik meteen naar huis gegaan om te gaan rusten. Het was té warm en ik heb heerlijk geslapen tot 18.30 uur
Helaas was er die dag geen warm én geen koud water en dan is het ook behelpen. Gelukkig heb ik altijd water in reserve.

In de avonduren naar het restaurant. Het was rustig, iedereen bleef in huis vanwege de warmte.

Zondag 19 juli
Weer minstens 35 graden en weer een rustige zondag. De meeste mensen liggen aan het water of zijn aan het picknicken. Ik heb enkele boodschappen gedaan bij de groothandel. Alle supermarkten en grootbedrijven zijn gewoon openen vanaf 8.00 tot 22.00 uur.

Om 18.00 uur naar de kerkdienst; dan is het wat afgekoeld en dat dachten meer mensen.
Daarna nog even naar het restaurant en de dag is dan zo weer om.

Maandag 20 juli
Om 9.00 uur present om de goederen te verdelen met Broeder Bert. Helaas kwamen niet alle mensen, die waren opgetrommeld, opdagen, maar dat gebeurt vaak. Niet iedereen heeft een grote auto ter beschikking om de materialen te halen. Met mijn Opel heb ik 10 keer moeten rijden om de goederen naar het centrum van ARS te brengen, want daar kan het even opgeslagen worden. Het was een zware taak: zware dozen in de auto, daarna weer uitladen en sorteren en dan weer terug. Zo’n 12 dozen kunnen er steeds mee.

Ik kreeg een kinderfietsje, dat ik meteen kon afgegeven. Het kind van 1,7 maanden oud was heel gelukkig toen ik eind van de middag nog eens bij hen langs ging.
Op het laatst kreeg ik nog wat dozen mee, die eigenlijk voor een ziekenhuis bestemd waren maar die ze niet waren komen ophalen. Ik heb ze dus maar in mijn auto geladen om morgen naar Sf. Andrei te brengen.

Ik was zo stoffig en moe dat ik een douche wilde nemen. “Dat kan niet Antoinette”. Vandaag is het feest van de H. Elias, de volgende dag weer een andere heilige en woensdag H. Magdalena. Dan mag je niet wassen en werken en eigenlijk geen eten koken. Maar ik heb het toch maar gedaan.
In het restaurant willen ze dan ook niet schoonmaken. Dat kunnen we dus niet tolereren, met tegenzin maken ze tóch schoon.

Om 20.00 naar huis en ik kocht voor het eerst een ijsje. Ik kocht twee doosjes en zag dat mijn buurvrouw bij het raam zat. Toen heb ik er één afgegeven aan haar. Ik moest even binnenkomen en ineens bedacht ik: ik kan wel enkele onderleggers aan hen geven, want haar man is hulpbehoevend en heeft onderleggers nodig. Zij was er blij mee en later op de avond bracht ze me een bordje eten. Heel lekker hoor!
Om 22.00 uur naar bed, moe en voldaan.

Dinsdag 21 juli
Om half 9 waren Margareta en Tudor bij me om de cheque te laten zien en om een bijdrage te vragen voor de computer. Het is voor de jeugd belangrijk om verder te kunnen maar iedere keer twijfel ik er toch aan of ik het wel goed doe.
Tudor gaat naar een internaat in Iasi in september en ik hoop dat hij de computer dan meeneemt, maar dat is natuurlijk niet zeker. Thuis zijn ook nog andere kinderen die graag op de computer werken.
Margareta heeft nog steeds geen werk en, zoals zij zegt, er is nu vanwege de crisis ook geen vraag omdat iedereen zelf op het land gaat werken om geld uit te sparen. En als ze helpt krijg ze in natura uitbetaald: bonen of meel. Ze kan ook de elektriciteitsrekening niet betalen.

Daarna snel naar Sf .Andrei, waar ze heel blij waren met de bedovertrekken van rubber voor de kinderen met incontinentie, met de rubber handschoenen en de andere medische materialen. Gelukkig zijn die goederen weer op de goede plaats gekomen.

Daarna snel naar het restaurant, waar een man op me wachtte voor de aansluiting van de computer met een speciaal programma “Grand chef”, dat alle bonnen registreert.

Daarna een fijn gesprek met Andreea, die haar vader heeft begraven. Ze vertelde me in het kort haar levensverhaal: haar vader was maar 51 jaar oud geworden maar had veel gedronken veel leed veroorzaakt, moeder en kinderen uit huis gestuurd en ze had niet zo’n fijne jeugd gehad. Zijn ouders willen ook niets meer van hem weten vanwege de drank. Zij waren wél op de begrafenis, maar hun zoon mocht niet begraven worden in hun dorp. De laatste jaren was hij ziek en milder geworden en hij wist dat hij zou gaan sterven.
We hebben haar gesponsord om de kosten te kunnen betalen. Zo’n begrafenis kost hier al gauw 9000 lei, ongeveer 2500 euro, en daar komt nog meer bij. Na 9 dagen is er namelijk weer een maaltijd met iedereen en na 40 dagen nogmaals een maaltijd voor iedereen om hem te gedenken en om zijn zielenrust.
Gelukkig had zij wat geld van hem gekregen voor de begrafenis, want zijn huis was verkocht en zij had een flat in Iasi kunnen kopen. Hij had geld opzij gelegd voor de begrafenis. Zij was nu erfgenaam, samen met haar broer. Moeder was gescheiden en hij leefde met een andere vrouw samen. De laatste jaren waren gelukkig geweest voor hem.
Deze verhalen hoor ik vaker. Mannen die op vrij jonge leeftijd sterven aan een overdosis alcohol. Ze vertelde, dat hij wel 30 liter zelfgemaakte wijn in een weekend kon opdrinken. Ongelofelijk, maar ze zei dat het waar was.
Ze had er vrede mee dat haar vader was heengegaan maar ze was nu heel alleen. Gelukkig waren haar vriendinnen nu veel bij haar.

Daarna wat zaken verder afgehandeld en tegen 19.00 naar huis gegaan. Nog even langs het centrum om dozen op te halen voor Sf Andrei. Ik heb 4 grote dozen met rubber platen van 30x30 cm gekregen met cijfers en letters. Die kunnen ze onder de speeltuintoestellen leggen (b.v. onder de schommel) en ook plastic borden en bekers, die zij zeker kunnen gebruiken buiten voor de picknick.

Ik was wel om 21.00 uur thuis, maar ik was even mijn telefoon kwijt. In huis en in de flat gekeken en in de auto. Dan maar terug naar het bureau en daar was hij ook niet. Uiteindelijk lag de telefoon tóch in de auto en kon ik gerust gaan slapen.

1 t/m 12 juli 2009

2009-07-20T00:19:00.001-07:00

Woensdag 1 juli
‘s Morgens om 7.30 uur was iedereen bijeen voor een werkoverleg en daarna voor een cursus, die verplicht was voor iedereen die met voeding te maken heeft. De cursus duurde 1,5 uur en was heel leerzaam. Misschien kennen we daarna de regels die men hanteert bij de controle. De begeleider, een gepensioneerde inspecteur, was eerder deze week alles nog eens grondig nagegaan of er eventueel veranderd moest worden. De eieren in dozen: dat hadden we gedaan, de glazen platen in de open kast zouden worden aangeschaft etc. Aad, de eigenaar, had een aanbeveling voor de serveersters en koks die we ook hebben doorgesproken.
Wijn gehaald uit het vat, want men drinkt veel wijn en men heeft deze graag direct uit het vat en we schenken die over in een karaf.
In deze crisistijd hebben we een extra zomeraanbieding: 30% korting op alle pannenkoeken. Dat zal even wennen zijn voor het personeel in het restaurant, want dat geldt alleen van 10.00 tot 14.00 uur en het personeel moet hierop attent zijn om de klanten daarover te informeren.
Nicolae Turtureanu, een schrijver uit Iasi, heeft meerdere restaurants bezocht. Ook over ons restaurant heeft hij een artikel geschreven. Complimenten over de sfeer, de klompen en het terras.

Donderdag 2 juli
De leveranciers zijn betaald in het restaurant. Zij komen persoonlijk langs, ze willen nog steeds niet dat we via de bank betalen, dat kost teveel commissie en dat is nog waar ook. Maar het is riskant voor diefstal door het personeel. De eerste keer dat het weer erg druk was.

Vrijdag 3 juli
Ineens een bericht: één van de koks moet worden opgenomen en we hebben geen vervanging meer. Claudia is ziek en een ander heeft vakantie. Dus improviseren, maar dat is moeilijk. Iemand 12 uur achtereen laten werken is wel erg lang. Iemand, die vakantie heeft maar thuis is, vragen om ons te helpen? Ze wilde niet komen, want heeft recht op vakantie en dat is waar.
Wat dan te doen? Het restaurant dan maar sluiten om 21.00 uur en op de deur zetten “Inventarisatie”? Dat is de beste oplossing die we hadden. Eén kok kan het werk niet aan en we willen geen negatieve reclame.
Enkele mails beantwoord en de heer Gerdwin Lammerts met een collega (beiden Nederlanders) kwamen pannenkoeken eten. Ze hebben er ieder 2 gegeten want zo lekker vonden zij ze.

Zaterdag 4 juli
Eerst langs de politie om een paspoort af te geven dat gevonden was in het restaurant. Daarna glasplaten besteld voor de schappen in de bar en toen vroeg in het restaurant om ook naar de Metro te gaan. Claudia ging mee. We zijn nu “klanten fideel” d.w.z. we hebben de juiste lijn gehaald om meer mogelijkheden te hebben: speciale kassa’s, af en toe koffie en een aparte ingang voor de auto’s. Dus weer een nieuw pasje met foto moeten maken en alles kost weer tijd. Daarna de glasplaten opgehaald. Toen mijn laptop opnieuw laten installeren (hij deed het bijna niet meer) maar eerst moest alles opslagen worden en dat is dus nu weer gebeurd (2 jaar geleden verloor ik alles door een foutieve handeling van mijzelf). En op zoek (via interne camera kijken) naar een persoon die wordt gezocht wegens diefstal.
Helaas niets gevonden via de camera, dus maar weer verder zoeken.
Twee keer telefoon: of ik langs wilde komen bij de daklozenopvang, maar ik had geen tijd. Zij moeten weer eens gaan verhuizen de komende week.

Zondag 5 juli
Vandaag wel naar de kerk geweest zelfs al om 9 uur. Het was stralend weer en zoals ik al had verwacht was het niet zo druk als anders. Het kinderkoor was er niet maar er werd goed gezongen. Daarna naar het restaurant om weer eens te proberen of we de laptop geïnstalleerd konden krijgen, maar helaas… geen Word- en geen Excelprogramma, dus maar zorg besteden aan de gasten. Vandaag weer veel kinderen en we hebben folders uit laten delen in het park.
Het was een drukke zondag maar alles liep anders. Oana had een 3 voor wiskunde voor haar examen, was heel verdrietig en wilde vanmiddag de toets over gaan doen. Maar iemand moest er haar vervangen. Gelukkig kwam er iemand anders. Een kokkin kwam haar salaris halen en vertellen dat ze met ziekteverlof was en daarna vakantie wilde nemen.
Laurentia kwam me weer opzoeken om te vragen of ik haar naar het busstation wilde brengen om naar Nederland te gaan. Ze had pindakaas voor me meegebracht (die ze ook weer had gekregen). We wilden samen gaan eten, maar dat mislukte omdat ik weg moest naar het ziekenhuis.
Om 16.00 uur kwam één van de keukenhulpen Andreea ziek binnen en ik ben met haar direct naar de eerste hulp gegaan. Dat was wel nodig, want ze had een niersteenaanval. Wat je allemaal niet ziet als je zo’n drie uur bij de eerste hulp zit: van een gekneusde enkel tot een val in het zwembad. Ook oudere mensen die verdwaald lijken te zijn. De hulp was niet allemaal even goed maar na een tijdje kwam een verpleger op me af en hij herkende me…. Ja, wie niet? denk ik soms. Of ik Constanta ken in Vanatori? Inderdaad, ze waren samen gedoopt op dezelfde dag (tienerdoop). En dat was aardig ook. Dokter Raluca was heel aardig voor Andreea. Ze was écht ziek, kreeg meteen een infuus en kalmerende middelen en om 22.00 uur kon ze weer naar huis. Redelijk opgeknapt, maar ze moest daarna nog even langs een ander ziekenhuis afdeling urologie. Daar stuurde men haar gewoon weer weg om de volgende ochtend naar haar huisarts te gaan voor verdere behandeling.

Om 22.00 uur weer in het restaurant. Het was rustig en de zieke kon naar huis gaan en ik ging naar het kantoor om even te internetten.

Weer even improviseren. Gelukkig bleef iemand anders langer doorwerken in de keuken zonder commentaar.

Maandag 6 juli
De reparatie van de diepvries moest nog gebeuren. Met de elektricien de onderdelen wezen kopen en helaas deed toen zijn auto het niet meer. Dus de auto afgegeven bij zijn huis (dat haalden we nog net), overstappen in een andere auto en toen weer terug om alles te installeren. Dat duurde een tijd, dus ben ik toen maar eerst t naar het appartement van Aad gegaan om de meterstanden op te nemen van het water. En tot mijn grote schrik kon ik de meters niet aflezen, want bij het installeren van de wastafel hebben ze de meter zo geplaatst dat je hem niet kan aflezen of je moet eerst de wastafel demonteren. Dus maar gegokt met de meterstand. Daarna bij de keuken hetzelfde liedje: het bovenblad eraf halen en zo aflezen met het nadelige gevolg dat de afvoerbuis ook loszit en kan gaan lekken. Maar die kon ik toen dus wél aflezen. Toen naar de flatbaas om de gegevens van Aad door te geven. Dat is voor de politie: die controleert wie er in de flat woont en wat ontdekte ik (ik had alle gegevens bij me)? Aad had ook zijn paspoort in januari vernieuwd en nog niet aan ons doorgegeven.
Maar wat weer bijzonder was: de flatbaas was de gewezen burgemeester van de zigeuners waar we met Aad waren geweest. En die ons adviseerde niet te helpen: ze zijn rijk, maar houden zich arm. Daarna de vaste lasten gaan betalen en de kosten voor de reparatie in die flat (oude liften, eventueel opschilderen etc). Toen was het al gauw weer twaalf uur.

Daarna naar Elena Manole die al enige keren heeft gebeld omdat een van haar buren hout in de aanbieding heeft voor de kachel; ze heeft 700 lei nodig om het hout nu te kopen. Het is waar: nu is het goedkoper dan in de winter, want dan wordt het schaars. Maar waar laat je het nu, als het huis weer moet worden gerepareerd? Ze wist wel een plaatsje waar het hout ook droog blijft. Het is verschrikkelijk om steeds te moeten vragen, maar ze hebben geen inkomen en wat doe je dan? Helpen want………. dank je sponsor.

Toen terug naar het restaurant om de computer weer op gang te krijgen. Geprobeerd veel op CD’s op te slaan, maar hij haperde steeds, dus niet alles is gered.

Dinsdag 7 juli
In de vroege morgen naar de Metro boodschappen doen, maar het was daar erg rustig. Een paar keer telefoon gehad van Laurentia, die - voordat ze wegging – me nog wilde spreken. We hadden zondag geen duidelijke afspraken gemaakt voor haar vertrek per bus woensdag aanstaande naar Nederland. En ze kwam om 4 uur langs en we hebben wat gedronken en afgesproken om 6 uur woensdag bij haar te zijn.
Ondertussen hebben we toch een nieuwe serveerster aangetrokken voor tijdelijk om de vakantieperiode op te vullen en iemand in de keuken om de 2 afwezigen daar op te vangen. Maar zoals het altijd gaat: we moeten een “dosar” (dossier) aanleggen met identiteitskaart, geboortebewijs, schoolresultaten, medische controle, bloed etc om in een restaurant te mogen werken. Dan duren de uitslagen weer te lang, want ze mogen niet beginnen als ze niet zijn goedgekeurd, dat is begrijpelijk, maar we zitten zonder mensen. Maar de uitslagen van de schoolresultaten zijn nog niet klaar op papier, dus dat kost weer enkele dagen.

Ineens realiseerde ik me dat de Olga Sturdza-opleiding (pedagogische medewerkers in de gezondheidszorg) van hun studenten - die door ZZG en anderen worden gesponsord - nog niet de resultaten van de examens had doorgegeven en die examens waren in juni. Dus maar weer eens schrijven (= e-mail sturen). En als ik niet snel ben hebben ze weer vakantie tot 15 september en is er niemand meer te bereiken.

Dan ook maar de andere projecten nagaan of ze hun zaken voor augustus aan mij willen doorgeven (Galata, Sterjarul, Sf Andrei, ARS).
Ook nog enkele e-mails weer beantwoord en “de Gelderlander” maar eens gelezen.

Het was weer een rustige dag in het restaurant, maar weer problemen met de vrieskast.. Wie kan in Roemenië iets maken? Iedere keer is er een onderdeel stuk en iedere keer weer een ander onderdeel en dat kost handen vol geld, maar niemand is verantwoordelijk, ook de reparateur niet. Als je hem roept omdat de vrieskast het niet doet komt hij gewoon niet. en maar bellen en dan maar steeds horen: morgen en morgen.

Klaske gebeld in Vanatori. Haar vader was gestorven toen ze in Nederland was en ze was weer terug met de kinderen.

Woensdag 8 juli
Weer naar de Metro, het was een hectische dag: dan hierheen dan daarheen en dan zien dat de bumper los hangt van de auto, ook dat kan er nog wel bij.

Om 17.45 uur bij Laurentia, die klaar stond om te vertrekken naar Nederland. Ze moest daar om 19.00 uur zijn, dus we hadden alle tijd. Het was erg warm en ik was heel moe en dan duurt het wachten lang. De bus kwam niet om 19.00 uur maar om 20.30 uur (zoals op de papieren stond) en maar wachten… even lopen… een ijsje nemen… maar weer op de bank in het parkje gaan zitten, kijken naar de vechtende honden en toen kwam Andrei ineens op me af. Jou ken ik van Anny, ja, die is overleden…. Maar wat doe jij nu? vroeg ik Andrei. Op straat bedelen en ik slaap bij iemand, hij was een soort parkeerwachter en hielp bij het parkeren en hij had honger. Een tijdje met hem gesproken en toen zijn we in de auto gaan zitten wachten. Het was wel warm, maar de stoelen zijn beter dan de harde banken buiten. Om 21.00 uur vertrok ze en ze zou me steeds bellen onderweg naar Nederland.

Nog even terug naar het restaurant.

Donderdag 9 juli
Eerst het probleem met de auto gaan oplossen, het was 9.00 uur. Dus naar de garage: wat kan ik het beste doen?? Men bekeek de schade… en zei: “Ga maar naar de verzekeringsmaatschappij”. Ik daar naar toe gegaan en gewacht en gewacht en daarna werd ik doorgestuurd naar een firma die de schade zou gaan opnemen, 10 km buiten de stad. Het was toen al weer 12 uur. Deze firma had heel veel klanten nog af te werken. Onverrichterzake kwam ik terug bij de garage. De chef maakte een document op, waar de schade op stond met zijn handtekening en de datum van die dag.
Toen maar onze advocate opgebeld en we moesten naar de politie in het centrum. Daar weggestuurd om een formulier te gaan halen. Daarna nog een keer voor een ander formulier. Vervolgens gewacht op de chef. Die had vergadering, dan maar weer wachten. Toen hij eindelijk terugkwam (en na drie personen voor ons afgehandeld te hebben) was zijn antwoord simpel: “U moet hier niet zijn maar naar de politie van het rayon”. Ook maar weer daar naar toe rijden en gelukkig was daar een aardige agent die ons hielp. Geanina, de advocate, vulde weer andere formulieren in (ik wilde geen enkele fout maken) en na twee declaraties (een naar de chef en een naar een andere chef) zouden er foto’s gemaakt moeten worden, maar de man was al vertrokken. Het was ongeveer 16.30 uur, of ik de volgende dag om 8.00 uur maar terug wilde komen om foto’s te maken van de auto……. Wat een rompslomp en wat een tijd verdoen! Wie weet nu hoe je een declaratie kan indienen? Niemand denk ik…
Positief was weer dat de politieagent me had herkend als degene die op 1 juni in het kinderziekenhuis afdeling Oncologie zijn zoon een pakket had gebracht (ziekte van Hodgin). En natuurlijk wilde hij vertellen hoe het met zijn zoon ging. Hij had met 9,7 zijn Lyceum afgesloten en nu maar afwachten of de medicijnen aanslaan??????

Ondertussen is er weer controle geweest van de gezondheidsdienst we hadden geen kopie van een kwitantie naar hen gestuurd nadat we de bekeuring hadden betaald. Binnen 8 uur moet het nu gebeuren. En men had me niet gewaarschuwd maar gelukkig hadden ze Claudia gebeld. Deze was naar de boekhouder gegaan, weer een kopie gemaakt en toen naar kamer 2 gebracht en wat lag daar in de bak? Een kopie van de kwitantie van onze betaling. Zou je ze niet…..
Is dit macht of wat is dit nu??
Later hoorde ik van een buurman, die ons had gewaarschuwd dat de inspecteur er aan kwam, dat de inspecteur alle firma’s in onze buurt had bezocht en aardig wat bekeuringen had uitgeschreven. Vaak onterecht, maar ze willen maar bekeuren..
En je kunt er niet tegenin gaan want zij maken nieuwe regels die wij niet kennen.

Computer van het bureau blijft haperen.

Vrijdag 10 juli
Oom 7.45 uur was ik bij het politiebureau met mijn auto, maar de agent kwam om 8.20 uur, nét voor de vergadering die hij had, maar maakte toch snel de foto’s.
Toen naar Geanina de advocate en samen weer naar de verzekering maar we hadden geen enkel rapport van de politie. Na weer gewacht te hebben moesten we weer niet daar zijn, maar naar een andere locatie, waar we opnieuw een formulier moesten invullen. Ik was zonder auto (die had ik bij Geanina laten staan omdat het niet ver lopen was) maar daarna weer een stuk verder lopen. Toen alles was ingevuld en de kopieën gemaakt van de autopapieren etc moest ik mijn auto halen voor foto’s maken en Geanina ging weer naar haar bureau. Het was toen ook al weer 14.00 uur.
Het begon te regenen en het was heel rustig in de stad. Veel toerisme is er niet en mensen zijn op vakantie of blijven binnen.
Alleen een echtpaar dat een offerte vroeg voor 40 leraren uit Moldavië (Russisch) die een cursus Roemeens zouden volgen op de universiteit in Iasi, dichtbij ons restaurant. Zaken doorgesproken en ik zou een programma maken van 3 maaltijden per dag voor 6 dagen. Dus ik maar aan het rekenen en met de keukenmensen een plan opgezet.

Het restaurant maar gesloten om 22.30 uur in plaats van 1.00. Er was geen kip te bekennen in de regen, dus ben ik ook naar huis gegaan en vroeg naar bed. Maar ik sliep vast en schrok wakker toen ik telefoon kreeg, dat Laurentia veilig was aangekomen in Den Haag.

Zaterdag 11 juli
Regen, regen en nog eens regen. De nieuwsberichten waren heel slecht en het is de trouwdag van Claudia om 16.00 uur in de kerk in een dorp 30 km van Iasi.

Dus eerst maar werken aan een plan dat hebben we niet eerder gedaan maar het was een uitdaging en om 15.00 uur had ik het klaar en men belde die mevrouw, maar die was niet thuis.
In de stromende regen over hele slechte wegen kwam ik precies om 16.00 uur aan, 30 km buiten Iasi, voor de Kerkdienst van Claudia. Maar toen was het al afgelopen, de laatste woorden werden gezegd door de priester. Het regende nog steeds.

Om 20.00 uur was het feest verder in Iasi, dus ik maar weer in de regen terug en ben toen bij Klaske aangegaan om even uit te rusten en mijn ergernis uit te spreken. Op de kaart stond: 16.00 uur kerkdienst en de priester zei me dat Claudia om 15.00 uur had afgesproken, maar dat wist ik dus niet. Dus tevergeefs gegaan. Even bij Klaske gebleven en gesproken over haar vader die was overleden en ze was heel tevreden dat ze thuis was toen hij oeverleed. Ze heeft nog 4 zussen, die nu voor haar moeder zorgen.

Daarna terug naar het restaurant. Heel weinig klanten, dus maar weer op tijd opruimen, want het personeel wil naar de bruiloft, die de gehele nacht duurt. En degenen, die moesten werken, zouden ná hun dienst gaan.

In deze periode kwam iedereen geld lenen. Als je rekent dat het salaris ongeveer tussen de 800 en 1000 lei netto bedraagt en je moet voor de bruiloft 300 lei betalen (150 voor de maaltijd en 150 voor het cadeau) dan is dat heel veel. En als je met zijn tweeën gaat kost dat dus het dubbele en wie heeft die?…. Niemand, dus ieder op zijn beurt komt met een glimlach naar me toe om te lenen. Het is mogelijk, want hun voorschot op het salaris krijgen ze de 23e van de maand en de afrekening op de 6e van de volgende maand. Maar het is ook de vakantiemaand en dan komen ze vragen of ze niet gespreid mogen terugbetalen. Zeg eens nee als dit de traditionele gewoontes zijn van het land. En als jij niet bij haar op de bruiloft komt, komen de anderen niet bij jou op de bruiloft.

En zo werd het weer zondag en ook nu weer zijn de mensen vroeg naar huis gestuurd.

Zondag 12 juli
Om 7 uur was ik al wakker om om 9.00 uur naar de kerk te gaan. Nog steeds stromende regen en fris, maar gelukkig heb ik mijn eigen auto nog.
Daarna 30 liter wijn van het vat gaan kopen en toen naar het restaurant waar het nog steeds erg regende en de terrasstoelen niet konden worden uitgezet tot na 11.00 uur.
We hadden de zaak wel kunnen sluiten: tot 14.00 uur was er nog geen 40 euro omgezet, maar toen kwamen er tóch gasten.
Om 13.30 uur werd Mich naar huis geroepen omdat haar zoontje hoge koorts had en ze kon gaan. Al had kiespijn en wilde ook vertrekken, maar dat kon nog even niet. An uit de keuken werd naar huis geroepen: haar vader was stervende en ze kwam mij huilend geld vragen om naar huis te kunnen gaan met de bus. Ik was even stand-by: voor het geval ze geen busverbinding had zou ik haar even gaan brengen, maar ze heeft me niet meer gebeld.
Om 4 uur kwam de 2e ronde. Toen werd het wat rustiger en de spanning was even weer weg, men was ook moe van de gehele nacht feesten tot 6 uur in de morgen. Maar de feestgangers waren niet erg tevreden: ze hadden weinig gekregen voor hun 150 lei en dat was een flinke tegenvaller. Men was erg zuinig geweest met drinken, met de wijn etc Ik heb dus niets gemist.

Om half 8 ben ik weggegaan naar de familie Roman. Vasile was gisteren jarig en ik wilde hem nog gaan feliciteren.

Daarna naar de thuislozen, want ik had dat al eerder beloofd…. Ze zouden een andere plaats krijgen. Toen ik aankwam was dat weer niet zeker. De jong-volwassenen zouden naar een nieuw gebouw gaan, maar ze weten nog niet waar. En de gezinnen naar een leeggekomen Ibis-hotel, waar ze als gezin weer op een kamer worden ondergebracht. Al die jaren hebben ze geen huur of vaste lasten hoeven te betalen en nu moeten ze het wél gaan betalen van hun kleine pensioen of uitkering. Ouderen zien er weer tegenop om veel geld te moeten uitgeven aan bewoning. Ze weten ook niet of ze meubilair krijgen. Het was allemaal erg onduidelijk voor hen en voor mij.
Maar ik kwam met heerlijke pannenkoeken, die goed smaakten en dat vrolijkte de boel wat op.

19 t/m 30 juni 2009

2009-07-20T00:17:00.000-07:00

Vrijdag 19 juni
Een drukke dag met voorbereidingen. Claudia, mijn assistent, gaat zich voor bereiden op haar huwelijk en gaat kloosters bezoeken dit weekend.
Aad uit Nederland, de eigenaar van het restaurant, komt zaterdag.
Zondag komen de specialisten uit Nederland om de cursus te geven over autisme.

Zaterdag 20 juni
In de ochtend snel de auto van de zaak laten wassen, want door de vele regen en het stof dat er steeds is, is de auto ontoonbaar.
Vroeg in de middag naar de Metro geweest, maar ik was juist op tijd bij het vliegveld om Aad te ontvangen.

Om 17.00 uur kwam Aad aan en we zijn eerst naar zijn appartement geweest, waar hij trots zijn nieuwe badkamer kon bewonderen en zich even ging omkleden omdat het hier 32 graden was en daar had hij niet op gerekend. Daarna we hebben direct twee urgente gezinnen bezocht.
De familie Balan woont nog steeds in erbarmelijke omstandigheden en heeft geen uitzicht op een woning. We helpen met kleding en voedsel maar ook met aanmoedigingen en blijven doorvragen op een woning, ook al is dit soms tegen beter weten in. Iliana heeft weer haar recht verloren omdat ze van baan was veranderd en dat niet had doorgegeven; maar dat was onmogelijk omdat de gemeente niet werkt in het weekend en zij overdag niet vrij is in de kantooruren van 8 tot 5 uur. We hebben op de markt fruit gekocht, tomaten, brood en beleg en we zijn naar hen toegegaan.
Daarna naar Familie Manole op het veld, waar we toch verheugd waren over de inzet en de orde die er heerste, ondanks de vele ontberingen (juist als het heeft geregend kun je er bijna niet komen, drassig en modder). Nog steeds ziekte en veel ellende en nu moet het huis worden geregistreerd. Het land staat op hun naam, maar ze hebben nog steeds geen bouwvergunning.

Vervolgens naar het restaurant. Aad houdt van een heerlijke appelpannenkoek met rozijnen en die was weer heerlijk gemaakt.
Om 24.00 hem naar het appartement gebracht en daarna dus om 00.30 uur mijn auto laten wassen (door de wasbeer gehaald), dus laat weer thuis.

Zondag 21 juni
Meteen naar het restaurant, in afwachting van Aad, maar hij kwam niet.
Om 13.00 uur de Nederlandse cursusleiders opgehaald op het vliegveld met Inge, de tolk, en het is even fijn om hun verhalen te horen. Hun vlucht was vanuit Brussel perfect gegaan. Maar de warmte- overgang (35 graden) was meteen wel erg groot.
We hebben meteen een terrasje genomen, want we waren met 2 auto’s i.v.m de bagage van Trudy, Anke en Dorothy. Zij is zwanger en haar viel de hitte niet erg mee.
Om 17.00 uur terug in het restaurant en Aad was er nog steeds niet. Heb hem toen maar gebeld en we zijn uit eten gegaan. Hij heeft enkele punten doorgenomen op het terras van Little Texas Het was er rustig en gezellig en de bediening was eerst niet om naar huis te schrijven. Het viel Aad op dat wij de kelners moeten opvrolijken om vriendelijk ook naar ons te zijn, maar het lukte ons gelukkig.
Daarna is hij even naar het restaurant geweest en hij was moe.

Maandag 22 juni
Om 8.00 uur Anke, Trudy en Dorothy opgehaald bij hun hotel om naar Galata te gaan. Daar de eerste vragen over hun cliënten doorgesproken en daarna ben ik boodschappen gaan doen.
Ook naar Sf Andrei om te kijken of de voorbereidingen voor de studiedagen goed was geregeld. Ik had zelf de grote borden vergeten voor de pizza, dus die ook maar gebracht.

Toen om 12.00 uur op weg naar het vliegveld voor Theo en Hilde. Maar ik werd gebeld: weer eens controle van de arbeidsinspectie. Weer snel wat regelen. Iemand van Sf Andrei gaat de mensen nu ophalen van het vliegveld. Daarna naar het restaurant, naar 2 inspecteurs. Een aardige mevrouw en mijnheer, maar tóch waren er weer kleine dingen niet goed. We moesten een certificaat hebben (HCCHP) voor de kennis van waren en we hadden dat niet (de vorige manager had de cursus gevolgd, maar daar hebben we nu niets aan), dus meteen een afspraak gemaakt met een gepensioneerde inspecteur. We kregen van hen de naam van deze heer.
Verder was het goed, maar weer andere punten werden aangegeven b.v. in plaats van een houten kast met planken moet het nu voorzien zijn van glazen platen en er mag geen stof in komen

Om 16.00 uur een bezoek gebracht aan de Bulibasi Colea Stanescu in Ciurea.
Bulibasi is het hoofd van een groep zigeuners en draagt zorg voor hen, hij is een soort burgervader. In Ciurea zijn veel zigeuners en ze wonen apart op een heuvel, afgezonderd van de Roemenen. De weg ernaar toe is slecht, vol losse stenen en steil. Er staan grote villa’s met veel zinken torentjes en er wonen veel mensen, hele rijke maar ook hele arme zigeuners. Ze hebben een eigen school. Ze werken in de ijzerhandel, in bloemen uit Nederland en in drugs vertelde men ons. Het was ons ook opgevallen dat er veel zigeuners waren die bloemenstalletjes hebben in Iasi.
Ons bezoek was niet aangekondigd maar we kwamen met een kennis van Claudia en haar broer. We werden goed ontvangen op de begane grond in een hele grote kamer.
Aads doel was om te kijken of we wat voor de zigeuners konden doen. Bulibasi Colea werd gebeld, hij was in de buurt maar we hebben een uur gewacht. Dat kan voor officieel bezoek als je zo maar gaat zonder een afspraak te hebben gemaakt.
We werden ontvangen door Colea’s kleindochters, die goed voor ons wilden zorgen met thee of koffie. We kozen op deze warme dag voor water en nog eens water, terwijl op de lange tafel van zo’n 8 meter met in het midden een uitsparing wel 30 verschillende flessen wijn stonden. En grote flessen van 5 liter whisky en andere sterke drank.
Ons gesprek was kort. Bulibasi wilde een asfaltweg naar de wijk en een school voor de 23- jarigen en ouder die Roemeens wilden leren. Vele zigeuners zijn analfabeet hier in Ciurea, maar men vertelde ons ook dat de kinderen niet naar school willen gaan. De wijk is niet toegankelijk voor bezoekers en we konden dus ook niet verder kijken dan zijn huis met een mooie auto etc. De zaken gingen slecht, ze hadden geen werk meer, het ijzer verhandelen was niet meer de moeite waard. Voorheen kochten ze rails en verkochten die weer door en daar was handel; nu is er geen handel meer.
Aad had het al gezien: hier kunnen we niet helpen. Het zou ook te gevaarlijk zijn in die wijk voor buitenlanders. We waren wél weer een ervaring rijker.

De deskundigen voor autisme gingen in Galata en Sterjarul individuele casussen bespreken: hoe men om kon gaan met moeilijke gedragingen van kinderen. De ochtend en de middag .
waren dus goed gevuld.

Daarna weer wat zaken geregeld in het restaurant. Claudia was niet lekker, die maar naar huis gestuurd.

Met Aad gaan eten en tot drie uur in de nacht zaken doorgesproken over een toekomstplan voor de komende maanden. Toch proberen ondanks alles de opbrengst te verhogen door reclame te maken, reductie te geven etc

Af en toe een flinke bui regen, maar dat is ook goed omdat het zo droog was.

Dinsdag 23 juni
Studiedag specialisten. De gehele dag vanaf 8.00 uur zijn docenten aanwezig en geven cursus aan 90 personen, terwijl we op 40 hadden gerekend. Dus snel improviseren. Eerst de nieuwe beamer installeren, helaas ontbraken er wat kabels. De projector was alleen in de winkel uitgeprobeerd maar nog niet ter plaatse, dus op zoek naar kabels en dat lukte toch. Daarna stoelen opzoeken. In oktober 2008 hadden we stoelen van het terras van Aads’Place, maar die waren nu daar zelf nodig. Ook weer gerealiseerd. De koffie en thee gauw bij laten zetten en ook maar meer pizza’s bestellen voor 12.00 uur. De directeur van de kinderbescherming zou om 9.00 uur komen. Hij kon toen niet, daarna meldde hij zich af en ineens was hij met zijn assistent er tóch om 13.00 uur. Voorstellen, programma bespreken etc en nog samen eten en daarna weer naar de cursus. Centraal stond “De hulp aan ouders met een kind met autisme”.
Hilde maakte de situatie helder; omdat zij zelf ouder is van een autistische zoon van 23 en ook docent aan de universiteit is, kon zij duidelijk uiteenzetten wat haar probleem was.
Professionals weten niets van het probleem… Ouders hebben alles al geprobeerd, maar men luistert niet naar ouders die - zoals zij - al 23 jaar specialist is voor haar zoon. Wat doe je als je zoon overgevoelig is voor geur en geen andere kleding wil aantrekken dan de kleding die ruikt naar zijn eigen geur?. Haar oplossing was simpel: koop 6 paar of meer van dezelfde kleding.
Stop één onderdeel per keer in de was, b.v het laken. Was het direct en stop dat in het kussensloop als die uit de was komt en leg die later op het bed. Hetzelfde met pantalon of blouse, die heeft dan zijn geur. Als kinderen alleen zwarte kleding willen geef ze zwarte kleding en ga geen blauw of groen proberen. Ga geen weerstand oproepen, dan gaat hij vreemde gedragingen vertonen. Zijn wijze van afreageren… etc
Het was even een schok voor de specialisten; theorie is niet hetzelfde als praktijk. Laat ouders elkaar gaan adviseren en ondersteun hen in het zoeken naar oplossingen. Ga een vuist maken naar de regering om dit ziektebeeld bekend te maken en laat de autistische mensen functioneren op hun eigen niveau.
Het was een hele bijzondere dag met veel positieve impulsen van Hilde en Theo, die een boekgeschreven heeft over omgang met mensen met autisme. Zijn boek wordt vertaald nu Anke en Theo Peeters een Roemeense gevonden hebben en het wordt hier gedrukt, gesponsord door Nederland Een mooi initiatief!
Er werden 90 diploma’s uitgedeeld.

‘s Avonds was iedereen moe en gingen de specialisten zich voorbereiden voor de tweede dag met ouders.
Aad en ik hebben wat gegeten en zijn toen ieder zijns weegs gegaan.

Woensdag 24 juni
De wekker liep om 4.30 uur af. Om 5.00 uur was ik bij Aad en om 5.30 uur op het vliegveld. Om 6.00 uur vertrok Aad per vliegtuig naar Timosoara. Snel zijn flat weer klaar gemaakt, alles meegenomen om te wassen en daarna naar mijn flat en om 8.30 uur bij de cursus voor de ouders.
De Belgen Hilde en Theo waren heel enthousiast en de ouders waren heel tevreden met de informatie. Natuurlijk waren er ook andere mensen in de zaal, die zich niet hadden ingeschreven .Dat is positief, maar - evenals de vorige dag - niet geheel juist. Maar het zegt ook iets dat men graag alle informatie wil hebben en dat is ook heel begrijpelijk. De pizza tussen de middag ging er weer goed in.
Ouders hadden een kortere dag omdat de kinderen weer om 14.00 uur thuiskomen en zij er weer moeten zijn voor hun kinderen die op dagverblijven zijn.

Tussendoor weer wat zaken geregeld en gedeeltelijk het programma gevolgd. Het was weer een geslaagde dag. In de tussentijd gaven andere specialisten informatie aan de deskundigen van Sf Andrei.

Om 15.00 uur evaluatie, waaronder een heerlijke fruitcocktail werd geserveerd. De volgende studieweek besproken en ervaringen uitgewisseld. Met Hilde en Theo een klooster in Iasi bezocht ;het was geheel positief. Ook nog enkele zaken bezocht want ze wilden graag witte kleden kopen.
Om 19.00 uur waren we weer bij het hotel en zij gingen gezamenlijk nog verder

Donderdag 25 juni
Om 6.00 uur op en om 7.00 uur bij de bus voor de tocht naar Pascani, het instituut Sf Neculai bezoeken en enkele kinderen bespreken, die problemen geven. Een leerzame morgen!
Ook die werd weer met een maaltijd afgesloten en toen waren we vrij om enkele kloosters in de buurt van Neamt te bezoeken. Iedereen was vol lof over de prachtige kloosters en de rust die daar heerste.
In Neamt hebben Hilde, Theo en ik een priester bezocht. Ze kregen wijn en op een schoteltje verse kersenmousse, heerlijk! Met de bus verder en tegen de avond gegeten in een typisch Roemeens restaurant.Het begon toen te regenen, maar het was een geslaagde dag.

Vrijdag 26 juni
Alweer de laatste dag voor de Nederlanders en de Belgen. Om 12.00 uur stonden Inge en ik klaar om ze naar het vliegveld te brengen, waar ze voldaan en tevreden weer naar huis gingen na een hele intensieve week.

In het Park Copou startte die dag een driedaags festijn: verkoop van traditionele goederen, van vazen, schalen, drank etc. Het was toen ook druk in het restaurant, want er viel af en toe een fikse bui en men kwam schuilen en wat gebruiken.

Zaterdag 27 en zondag 28 juni
Vanaf 9.30 uur de gehele dag geholpen in het restaurant. Het was steeds goed bezet, erg enerverend en een goede opbrengst. Maar het was ook flink aanpakken van bar tot keuken en men hoorde geen wanklank. Iedereen accepteerde dat het druk was en men even moest wachten. Heel veel ouders met kinderen kwamen ons opzoeken.
Op zondag ben ik - tussen de buien door - ook wat gaan snuffelen én kopen natuurlijk.

In de avond even kijken naar de post op internet en ik zag dat ik een e-mail had waarin stond dat Willemien, een vriendin uit Den Bosch, was overleden. Helaas werd er nu geen dienst gehouden maar pas in september omdat haar lichaam werd overgedragen aan de medische wetenschap. Ik heb haar broer toch even gebeld en hem gecondoleerd, maar was wel weer even geschrokken.

Maandag 29 juni
En dan is het snel maandag en worden de dagelijkse werkzaamheden weer gestart. Op zoek naar een goede eierkoker, want ik zag dat veel eieren een donkere rand hadden en dat is niet mooi om te zien, en naar een keukenweegschaal om beter de grammen te controleren want in alle drukte let men vaak niet op het gewicht en dat is wel heel belangrijk.
Daarna met Nicoleta de aantekeningen van Aad in het Roemeens vertaald en tot mijn verrassing kwam Gerdwin de Nederlander weer met een collega pannenkoeken eten. Hij is dol op de appel/rozijnenpannenkoek en ze namen er zelfs twee, ook nog een met spek
Dus de Nederlandse maag is ook tevreden.

Dinsdag 30 juni
Alweer de laatste dag van de maand juni, die hier heel warm was met dagen van 35 graden en af en toe fikse buien.Een drukke maand met veel activiteiten en veel zorgen, maar ook weer een dankbare maand met zoveel goeds voor kinderen met autisme en voor de gasten in het restaurant.

8 t/m 19 juni 2009

2009-06-27T14:11:00.000-07:00

Maandag 8 juni: 2e Pinksterdag
Een verplichte vrije dag sinds 2009, maar alle winkels zijn gewoon open, zoals alle dagen van de week.
Grote winkelketens zijn open van 6.00 tot 23.00 uur en op zondag normaal van 7.00 tot 22.00 uur. De middenstand is meestal wel dicht, uitgezonderd de boekwinkels en sommige kledingzaken.
De supermarkten in de buurt zijn gewoon de gehele week open.

Vandaag enkele gezinnen bezocht. Afgelopen zaterdag was het “Mos Vara” vertelde men me zaterdag vóór Pinksteren: het begin van de zomer, een dag om de overledenen te herdenken en gaven te brengen naar de (Orthodoxe) kerk (Mos Craciun is kerstman, Mos Nicolai is St. Nicolaas en nu dus Mos Vara).
Steeds tref je dezelfde problemen aan: hoge kosten aan medicijnen, geen geld om een butagasfles te verwisselen, geld lenen bij buren die het na enkele dagen terugeisen en ze hebben het niet, spanning in gezinnen.
Daartegenover staan veel uitgaven bij het einde van het schooljaar. De juf van de klas krijgt bloemen, er is een excursie gepland en hun kinderen kunnen niet mee.
Achterstallig schoolgeld moet betaald worden. Klassefonds, schoolfonds, concierge van de school, schoonmaakkosten, klaslokalen, verven van de klas, eventueel betalen voor je schoolplaats, je tafel en je bank, gebruikskosten (ik ken een jongere, die het gehele schooljaar geen stoel had).
Ik heb enkele gezinnen weer kunnen helpen, maar ik bewonder hen ook dat ze ondanks alles positief willen blijven en geloven dat het ooit beter wordt.
In groep 4 examen doen om naar groep 5 te gaan naar een andere school aansluitend op je capaciteiten. Je gemiddelde cijfer geeft aan naar welke type school je gaat.
Veel ouders willen het beste voor hun kind en geven veel geld aan bijlessen uit om hun kind een heel hoog cijfer te laten halen, maar dit leidt tot veel stress bij de kinderen zelf.
En dan de eindexamens (groep 8) en de schoolfeesten (speciale kleding en een schoolbal).
Lyceumeindexamentijd: ook voor dit examen wordt veel geld uitgegeven aan bijles. Om een goede universiteitsplaats te krijgen met gratis beurs moet je wel minstens 9,2 gemiddeld hebben én het gehele jaar behouden! Per semester wordt dit bijgesteld. Suïcide onder jongeren komt geregeld voor. “Lyceum” is hier de naam voor een vervolgopleiding, dat kan zijn: richting techniek, administratie, opleiding voor een ambacht, naaiopleiding, toerisme met de daarbij behorende vakken. Afronding met scriptie etc.
Het eindfeest met bal en een etentje met alle leerlingen en leraren in een hotel kosten minstens 50 euro per leerling, met bal tot in de ochtend.
Daarna een extra diner betalen voor de docenten.
Galakleding, bestaande uit superkleding, kapperskosten, specifieke nagelbehandeling: lange kunstnagels etc, schoenen, tas.

De opkomst voor de Europese verkiezingen was hier dacht ik 27 %.

Na de middag in het restaurant even weer wat anders, andere gasten; dit geeft even wat ontspanning.

Dinsdag 9 juni
In Amsterdam 19 en in Iasi 34 graden!
‘s Morgens contact gehad over de komende cursus over autisme op Sf Andrei met Dr Ciobanu en Teodora, de psychologe. Het programma doorgenomen en de deelnemerslijst.
Deze keer is het een 2-daagse cursus: een voor specialisten en een voor ouders mbt het thema “Autisme”.
Ook werkbezoeken aan de verschillende instituten naar aanleiding van probleemgedrag of instrueren van nieuwe methodes. Donderdag 25 juni zullen we een instituut in Pascani (80 km van Iasi) bezoeken en daarna gaan we enkele prachtige kerken in de omgeving bezichtigen.

Woensdag 10 juni
Naar Rosetti geweest, een tehuis voor kinderen waar de gehele vracht van schoolmeubels naar toe is gegaan. Ik heb gezien, dat de meubels in enkele groepen staan en dat de rest goed is verdeeld onder andere internaten.

Een zieke thuis bezocht: Anisoara Roman, die al lang (vanaf 1992) met me samenwerkte, maar door de hersenbloeding van haar man en de gevolgen ervan weinig mogelijkheden meer heeft om ons te helpen. Ik had gepland in het ziekenhuis, maar ze was al na 5 dagen thuisgekomen na een geslaagde galoperatie en ze maakte het goed. Ze moest veel “compote” gebruiken en ondanks pijn was ze heel tevreden en blij weer thuis te zijn. Alle handelingen die ze niet zelf kan verrichten, zoals bedverschonen etc, kosten geld. Volgens de verpleegsters is het niet verplicht, maar als je geen fooi geeft helpen ze je niet. Het heeft haar 700 lei gekost (1 euro = 4,1 lei, dus ongeveer 170 euro). Zorg en hulp moet je betalen.

Donderdag 11 juni
Afscheid van het schooljaar voor de jongeren van ARS. Ik had me niet zo voorbereid voor deze morgen. Ik had wél een uitnodiging, maar er even niet bij stilgestaan: de klas, met ouders en natuurlijk veel bloemen.
Het is het begin van een lange vakantie, die loopt van 15 juni tot 15 september.
Iedereen krijgt weer een mooi diploma en een kleurboek/leesboek voor de vakantie en voor de ouders begint weer een moeilijke periode: waar gaat mijn gehandicapt kind naar toe als zij zelf overdag gaan werken?
Ook ik werd in de bloemetjes gezet, even wennen. Ja, we doen veel voor hen en het is een goede organisatie, die we regelmatig helpen. In deze vakantieperiode gaan we van het geld van Colour4Kids weer een klaslokaal opknappen (2008: wandschildering).

In het restaurant komen nu veel afgestudeerden en we geven hen een leuke Nederlandse tulpenkaart mét visitekaartje en een flyer, een afbeelding met pannenkoeken met de beste wensen voor hun verdere studie. Ongelooflijk wat leuk de reacties daarop zijn! Ouders en familie komen even napraten of soms wat gebruiken. Het is goed te zien dat we aandacht besteden aan iedereen die even langskomt en gaat zitten met een krant, kinderen die in een speelhoek spelen. We hebben 2 sjoelbakken, één speciaal voor kleine kinderen die - als het rustig is - goed gebruikt wordt.

Vrijdag 12 juni
Vandaag vroeg op om wat huishoudelijk werk te doen en te wassen. Daarna naar de boekhouder voor het maandelijks overleg en naar het restaurant.
Het is 20 graden, van heel warm weer afgekoeld naar 20 en ‘s avonds maar 10.
Morgen wordt het weer 26 graden.
Vandaag een bijzondere ontmoeting gehad met een schrijver, Nicolai Turtureanu, die regelmatig even een kop koffie komt drinken. Hij liet me zijn boekje zien “Dubla Cetatenie“. De titel heeft twee betekenissen: dubbele nationaliteiten én dubbele gezichten. Dus iemand die zich de ene keer anders voordoet dan de andere. Het was een interessante ontmoeting, vooral omdat hij me zelf bij zich riep. Het geeft een klein beetje aan, dat de gasten ook mij kennen en dat ze wat willen horen over Nederland. Hij was vooral content over de bediening.

Zaterdag 13 juni
Alweer zaterdag, nog maar 16 graden.
In de ochtend even langs de boekhouder geweest en vlak daarbij is het klooster Golia. Daar even de stilte opgezocht. De mooie kerk staat geheel in de steigers, is bestempeld als erfgoed en er is Europese sponsoring. Ondanks dat de binnenruimte door de steigers goed beloopbaar is, mocht ik toch niet verder. De zusters waren aan het dweilen, dus maar even achterin gaan zitten.
Het is mooi te zien hoe men op eenvoudige wijze met een natte bezem de loper schoonmaakt en de rest dweilt. Er wordt luidop gelachen en gepraat. Mooi hè.

Voor de inkopen naar de Selgros en Metro gegaan. En na de middag een gezin bezocht in Mogolesti, waar men mij gevraagd had hulp te bieden (door fysiotherapeut van Sf Andrei) aan een jongen Benjamin van 11 jaar die - zoals het hier heet - broze bottenziekte heeft en steeds zijn ledematen breekt. Een groot gezin met 7 kinderen dat moet leven van een eenvoudig inkomen. Moeder heeft alleen uitkering van haar zoon en kinderbijslag van haar kinderen: 30 lei per maand.
Wensen van Benjamin: leesboeken; hij zit nu in groep 3 en krijgt thuis les.

Bezoek van Stanny die al jarenlang hulp geeft vanuit België aan ziekenhuizen. Hij is technisch ingenieur en heeft nu een eigen werkplaats en slaapplaats in de universiteit om instrumenten te repareren en een werkplaats in een dorp.
Hij bezoekt ons regelmatig, want de groep van hem helpt ons ook met goederen uit België.

Zondag 14 juni
Buiten al 24 graden in de ochtend en snel naar de Selgros om boodschappen te doen voor het restaurant, want het was vrijdag en zaterdag erg druk i.v.m. afstuderen van hogere opleiding lyceum.

Nog juist op tijd in de kerk waar het weer een feest was met bruidjes en veel priesters en zusters. Het is Sacramentsdag met na de dienst een processie door de stad. Het mooie lied “Ubi Caritas” werd gezongen; fijn af en toe liederen te horen die ik ken. Ook veel Taizéliederen worden gezongen, zoals Laudate Koor van het Seminarie
In de processie liepen vele theologiestudenten mee, zusters en bruidjes die rozenblaadjes strooiden (een herkenning denk ik voor velen) en natuurlijk het Baldakijn met de Monstrans en de harmonie met de prefect, de heer Smirad, en andere hoogwaarde Heren.

Daarna naar het restaurant en even geholpen in de bar en bij de afwas en toen naar huis.
Tot mijn genoegen was de film “7 Jaar Tibet” op de TV, een Duitse film met Brad Pitt uit 1997. Het verhaal van de Dalai Lama in Tibet en de verdrijving van hem door de Chinezen. Ik kende de film, maar was blij hem weer gezien te hebben.

Maandag 15 juni
Iasi 32 graden
Voor het eerst in lange tijd heb ik 2 dagen vrij genomen om mijn huis op te ruimen en de nodige klussen af te werken.

Op TV veel narigheid. Een jongere overleden die in bed lag en daar de laptop ging gebruiken. 5 Jongeren omgekomen bij een auto-ongeluk. De chauffeur had 5 dagen zijn rijbewijs, reed veel te hard. Beren vallen mensen aan uit gebrek aan voedsel. De overheid gaat voedselplaatsen inrichten voor de beren, die uitgezet zijn indertijd door Caescescu (jager)in Brasov voor de jacht, maar die nu uit de bossen komen en naar de vuilnisplaatsen komen. Ook een herder is flink gebeten door een beer.
Weer veel controles bij inkoopbedrijven: boetes van meer dan 1500 euro worden uitgedeeld
De minister van Binnenlandse Zaken wil orde op zaken brengen. Bij de overheid moeten mensen, die hun klanten aan het loket of elders niet goed en adequaat helpen, direct ontslagen worden (termijn van een maand). Er kwamen teveel klachten over slechte behandelingen van zaken
De ziekenhuizen hebben geen medicijnen en zuurstof omdat ze achterstallige betalingen hebben van 5 jaar… Dit wordt ontkend, maar er wordt niets geleverd voor er betaald wordt Zieken en ernstig zieken komen in de problemen

Opeens om 18 uur: donker en daarna fikse regen en onweer.

Dinsdag 16 juni
Enkele boodschappen gedaan en ik was zo verwonderd: op straat verkocht een vrouw mij frambozen en kersen. Vrouwen komen van het platteland om wat bij te verdienen. Ze hebben geen contant geld om de woonlasten te betalen maar moeten niet gesnapt worden door de politie want dan krijgen ze een bekeuring. Men mag niet zomaar verkopen op straat. Maar de frambozen waren heerlijk, bijna overrijp, zo’n 300gram overheerlijke frambozen! Ik heb er heel erg van genoten en een kilo kersen voor 1 euro is toch niet veel voor deze mensen.

Ook maar even een kapper opgezocht, want dat was echt nodig.
Om 15 uur een afspraak bij de notaris met de huiseigenaar en zijn vrouw om mijn jaarlijks huurcontract te gaan tekenen. Het was op dat moment wel bijna 40 graden, een bijzondere warme dag, en we zijn daar een uur geweest (gewacht).
Een huurcontract bij de notaris is noodzakelijk omdat de huurder een bewijs moet hebben dat hij huurder van het huis is (voor de politie) en omdat ik er dan van op aan kan dat mijn rechten zijn gewaarborgd. Want als de verhuurder de fiscale afdracht niet doet heb ik geen schuld, ik heb hem betaald. Gelukkig is de huur niet omhooggegaan (200 euro per maand plus de betaling van de vaste lasten). .Je bent als huurder nooit zeker. Heeft de verhuurder een betere klant, die meer wil betalen, dan moet je er gewoon uit. Ik woon wel bijna midden in het centrum en het is een geliefde plaats om te wonen.

Even langs het gasbedrijf. Voor de zoveelste keren geen factuur gekregen voor het gas (restaurant), die wel op tijd betaald moet worden, anders wordt je afgesloten. We betalen nu maar aan het loket. De facturen voor de boekhouding van februari tot mei niet ontvangen.
En wat zegt het gasbedrijf? Wij kunnen er niets aan doen, daarvoor moet je bij de post zijn, die verzorgt het voor ons. Maar ik krijg de facturen wel direct mee, met excuses natuurlijk erbij.
Voor privé gaat dat gemakkelijker. In de hal van de flat hangen lijsten hoeveel je moet gaan betalen, wie er op tijd heeft betaald en wie schulden heeft. Mijn buurvrouw komt direct aanbellen en me het door mij verschuldigde geld vragen en zij gaat betalen voor me. Lief hè.
Zij moet haar rekening ook gaan betalen en meestal doen mensen het voor elkaar zodat je ook daar lang moet wachten. Want soms moeten iemand 5 verschillende rekeningen betalen (staat op de computer).

Woensdag 17 juni
In de ochtend e-mail beantwoord, want ik heb 2 dagen geen computer gebruikt.
Er waren 9 e-mails.
Daarna naar het restaurant om zaken te gaan regelen.

‘s Avonds kwam Madalina haar maandelijks bijdrage ophalen om haar huur en vaste lasten te betalen. We hebben even bijgepraat over haar examentijd vol spanningen.
Ongelooflijk: op de wand worden vragen geprojecteerd voor de toetsen en men heeft 1 minuut de tijd om de vraag te beantwoorden; dat brengt veel stress mee. Je kunt het later niet nakijken want de vraag is weg. Waar je anders 3uur kreeg voor een toets krijg je voor sommige toetsen nu een half uur. Heb je een vraag van 3 onderdelen en heb je er twee goed en een fout dan is de vraag fout beantwoord.

Je hebt de keus om een examen later te maken. Als je b.v. in het eerste semester geen toets wilde maken omdat je de stof niet beheerst dan heb je recht op een tweede kans.
Maar als je voor de eerste toets een te laag cijfer hebt en het moet overdoen moet je 50 euro betalen. Wil je het cijfer ophalen dat kost iedere toets 50 euro inschrijfgeld.
In deze periode is er veel stress en dat is niet goed, zeker als we 4 studenten in dienst hebben die soms huilend terugkomen van hun examen. Of zoals Alina, die haar werkstuk moest indienen, maar haar medestudente die samen het werkstuk heeft gemaakt wil de beschikbare documenten niet afgeven aan haar. Zij moest nog een voorblad maken (kan dat zelf niet, heeft geen computer) en moest, omdat ze administratie doet, veel formulieren invullen, een factuur uitschrijven, een kwitantie uitschrijven etc.
Op dat bewuste moment zag ik haar 2x huilend en vroeg wat er was. Niets. Uiteindelijk vertelde ze het me en heeft Lacromioara, die in het 3e jaar zit, haar geholpen op onze computer. Ze was juist aan het vieren dat ze een goed cijfer had gehaald.

Alweer donderdag, 18 juni
Naar Sf Andrei om de laatste voorbereidingen voor de week van de cursus te treffen, inkopen worden gedaan, plannen gemaakt en nog eens bekeken.
Dr Ciobanu was blij met de witte werkkleding die ze kreeg van ons. Die hebben op onze beurt ook weer gekregen hadden. Helaas waren het grote maten, maar iedereen was weer gelukkig in de keuken, de huishouding en in de verpleging.
Ook 2 sjoelbakken in de auto gezet, die met de vracht in SF Andrei waren blijven staan. Ondanks het protest van het personeel aldaar dat die zeker niet in mijn auto konden gingen ze er met gemak in, maar er waren geen sjoelstenen meer bij (die hebben we met de vorige vracht 2 dozen gratis gekregen en breng ik een andere keer).

Even langs het Kinderziekenhuis afdeling oncologie om iedereen te groeten en de documenten opgehaald, die ik daar 1 juni had afgegeven om te ondertekenen.
We maken een procesverbaal wat we hebben gegeven met de bijbehorende rekeningen en die moeten worden ondertekend door het hoofd van de afdeling en met een stempel van het ziekenhuis.

De sjoelbakken afgegeven in Sterjarul, een dagverblijf voor jongeren. Toen vorig jaar 6 Roemeense specialisten in Nederland op werkbezoek waren, zijn ze verslaafd geraakt aan sjoelen en wilde men heel graag voor hun jongeren een sjoelbak. Nu hebben ook - met behulp van Anke - Sf Andrei (2), Galata en Sterjarul en ARS en het restaurant elk een sjoelbak.

Daarna naar het restaurant en daar zaken doorgenomen, want mijn assistente Claudia gaat 3 dagen kloosters bezoeken. Dit is een gewoonte voor iemand gaat trouwen (in juli). Ook gaan andere familieleden mee.
In Copou waar het restaurant is en op vele wegen is het een zoete geur van de linde. Je ruikt de linde.

Een aanbieding bij de Orange: mobiele telefonie. We gaan de abonnementen omzetten in vast tarief per maand met belminuten, dan hopen we goedkoper uit te zijn (we moeten op de kleintjes passen). We waren daar om 3 uur en om half 6 was alles geregeld. Eerst 1,5 uur in de rij staan wachten op je beurt en dan gemakkelijk zitten en weer wachten tot alles is ingevoerd, stempel wordt gezet door ons etc. Hadden we wel de juiste papieren bij ons? Gelukkig hadden we kopieën, maar ze moeten de originele documenten hebben van de fiscus, Kamer van Koophandel etc, maar we hadden geluk: de man accepteerde het.
Op mijn mobiel verscheen het bericht: “geactiveerd”, maar je moet ook nog een rekening betalen. Omdat we er tóch zijn, maar meteen doen; wéér in de rij dus.

Daarna nog wat fruit gekocht en Laurentia belde of ik in het restaurant was. Nee dus. Ze wachtte op me en ging even wandelen in het park.
Gezellig bijgepraat. Laurentia heeft tot voor Pasen bij me gewoond en heeft nu een ander adres gevonden dicht bij haar werk. Het werd me teveel. Zij is lichamelijk gehandicapt: heeft polio gehad en ik heb haar na haar vervolgopleiding toen ze 18 was steeds opgevangen. Nu is ze bijna 29 jaar en zal toch zelfstandiger moeten gaan leven en dat kan ze. Ze zag er goed uit, was vrolijk en bracht 3 prachige Gerbera’s voor me mee. Hier moet je altijd een oneven aantal bloemen geven aan iemand. Een even getal (10 of zo) geef je bij een begrafenis. Goed om te weten…
Met haar even naar het appartement van Aad. Bed opmaken, ramen open gezet etc

Het was al 9 uur en ik moest nog naar Otonel, die buiten Iasi woont. Ik had al verschillende keren gebeld voor een afspraak i.v.m. een aanvraag voor een Afterschool project. Dit is een betaalde opvang voor kinderen in de zomerperiode. Daar krijgen zebijles, gaan op kamp en bezoeken musea etc
Het was een mooie avond en een mooie autorit geeft ook ontspanning. Prachtige luchten en ik genoot. Toen ik aankwam, kwam zijn vrouw naar buiten en verontschuldigde zich. Ze was het geheel vergeten door te geven aan hem. Otonel is de burgemeester van Propicani en betrokken bij het kindertehuis van Klaske in Vinatori. Het zakelijke doorgesproken en met een teleurgestelde blik - omdat een project realiseren hier weer vele moeilijkheden oproept - wilde ik vertrekken, maar dat kon niet. Eerst moesten de verhalen uit Nederland verteld worden. Zij waren er ook geweest en alles was zo goed geregeld, zelfs een ouderensoos met alles: fitnessruimte, muziekzaaltje hadden ze gezien in Heerenveen en er waren zelfs vrijwilligers.
Ongelooflijk voor Roemenen dat je je inzet als vrijwilliger… Dat doe je toch niet, dat zou betaald moeten worden. In Roemenië is niets gratis, ook je burenhulp moet je goed betalen en ze willen je zo graag helpen….
En natuurlijk daarna aan de tuica-pruimenjenever. Ik weiger steeds, tot ongenoegen van Roemenen. Het was 1 uur voor ik thuis was, maar in de stad was een grote schoonmaak bezig. De damp van insecticiden sloeg me - met de autoramen dicht - in de ogen.
Snel de flat in. Nog een late persoon in de straat die de vuilnisbakken nasnuffelt. Want in de nacht worden die leeggemaakt en misschien ligt er nog wat eetbaars in.

Vrijdag 19 juni
Al vroeg wakker gebeld door de huiseigenaar. Hij wilde praten over de aanleg van de nieuwe elektriciteitsmeters. Ik was nog amper wakker en hij rook al naar alcohol. Had ik hem deze week al zijn huur gegeven en was hij die nu al aan het verdrinken! In feite heb ik ik de flathuur vooruitbetaald (voor 12 maanden, van 1 oktober tot 1 oktober), dus ik heb al 4 maanden vooruitbetaald. Maar dat zijn mijn zorgen niet, wél voor zijn vrouw en zoon.

Dan maar even de mails beantwoorden van Anke. De laatste voorbereidingen, we mogen nog een beamer kopen (een projector voor bij de computer om de beelden op scherm te tonen). Maar als het ons niet lukt, dan toch maar voor de zekerheid Anke bellen of ze er een van het instituut wil meenemen. Dr. Ciobanu heeft verschillende zaken afgelopen en ik gisteren en gelukkig vond ze een geschikte beamer voor 550 euro. Hopelijk een goede keuze gemaakt. Akkoord gekregen van Anke.

Dan op stap eerst naar het Seminarie van de Orthodoxe kerk. Zij hebben een hotel waar onze gasten logeren, maar toch maar even checken of er goed is geboekt. Na enige twijfel waren er toch voor zondag 3 en voor maandag nog eens 2 kamers geboekt.

Bij ARS de ruimte, waar onze opslag is, even opgeruimd. Zaterdag jl hebben we daar goederen gehaald, uitgezocht en laten liggen, maar zondag komen daar ouders en moet het opgeruimd zijn vind ik. Want men gaat met ouders en jongeren op excursie naar weer een ander klooster.

Toen naar het restaurant en daarna meteen weer naar de groothandel voor diepvriesproducten. Overdag is het vaak te warm, dus maar tegen de avond.

Daarna nog even de auto laten wassen en benzine bij laten vullen want als de eigenaar komt en je moet hem ophalen bij het vliegtuig wil ik wel een schone auto met benzine hebben en daarna “achter” de computer tot in de kleine uurtjes.

30 mei t/m 7 juni 2009

2009-06-19T04:23:00.000-07:00

Zaterdag 30 mei
Inkopen gedaan met de grote winkelketen de METRO voor de dag van het kind op 1 juni.
Zoals altijd weer uitzoeken: wat heb ik nodig?
A. voor Kinderziekenhuis Sf Maria afdeling Oncologie: fruit en witte chocolade, biscuits en ook nog deze keer voor iedereen een tekenblok en kleurpotloden
B. voor ARS (jongeren met syndroom Down): pluche beesten en biscuits, chocolade, ballonnen
C. voor kinderen in de gezinnen
D. voor Madalina (studente geografie) en Maria (leerling lyceum) uit Popesti
E. voor kinderen die het restaurant komen bezoeken

Zondag 31 Mei: Pinksteren (in West-Europa)
Bericht ontvangen dat Lia en Erik niet op de tandem naar Iasi komen. Lia heeft haar knie bezeerd en ze komen volgend jaar juni. Het gaat goed met haar, maar Lia mag voorlopig geen lange fietstochten maken.

In Moldova “een groot winkelcentrum“ begon voor veel kinderen al DE DAG VAN HET KIND. Veel kinderen waren verzameld op de derde etage om de clowns te zien, om te zingen en te dansen en natuurlijk om een cadeau te ontvangen. De jongeren van ARS hadden een volksdans ingestudeerd en een kleine parade gemaakt van bijzondere kostuums: van piraat tot danseres met maskers etc. Een mooi integratiemoment! Mensen met een verstandelijke beperking worden nog niet geheel geaccepteerd in Roemenië.
Het was een gezellige bijeenkomst, georganiseerd door “Star of Hope”, een andere organisatie, in samenwerking met ARS en onze stichting SDR.

In het restaurant “Aads Place” waren die dag veel kinderen en ook zij kregen allemaal een tekenblok en kleurpotoden en we hadden veel succes. Ouders en grootouders waarderen de aandacht voor hun kind en een kleine attentie is ook goed voor onze reclame. In deze tijd van crisis moeten ook wij hier ons inspannen. 50% van de winst is voor de stichting.

Maandag 1 Juni: Dag van het Kind
Om 10.30 uur naar het Kinderziekenhuis afd Oncologie om daar de kinderen te verrassen.
Het waren er veel meer dan ik had gepland, doch ik had pakketten in de auto. Naast 50 kinderen op oncologie ook de nierpatientjes bezocht en de jongeren aan de nierdialyse.

Om 12 uur: Feest in het Park in Copou voor de kinderen.
Weer dansen en zingen en veel korte toespraken voor ouders, kinderen en de overheid. Er was ook een tentoonstelling van handwerken, gemaakt door mensen met een beperking. Op dat moment hebben we de kinderen van ARS hun cadeau gegeven: pluche beesten etc.
Het was een stralende dag en daarna heb ik wat kinderen in het restaurant weer verrast en in gezinnen weer wat vruegde gebracht.

Dinsdag 2 juni
‘s Morgens eerst weer even naar de Metro om boodschappen te doen weer biscuits, chocolade etc te kopen, daarna naar Centrum Galata (jongeren met een verstandelijke beperking). Daar een inventarisatie gemaakt van de tafels en stoelen, die uit een school uit Best kwamen: waar waren ze geplaatst?
Daarna naar dagcentrum Sterjarul. Daar hebben ze het project een snoezelruimte - een sensitieve ruimte voor jongeren - gerealiseerd en er vond de evaluatie plaats. Het ziet er goed uit en men heeft weer een vraag om in de eetzaal de stoelen te vernieuwen; deze zijn ook écht aan vervanging toe. Wordt een volgend project.
Noodtelefoontje van Sf Andrei: men heeft geen biscuits en tussendoortjes voor de kinderen voor 10 en 15.00 uur; of ik hen voor deze maand kan helpen? (ik had geen pakket voor Sf Andrei gemaakt, dus toen maar weer voor ongeveer 80 kinderen gezorgd dat ze wat bij de thee hebben).

Pakketten gebracht naar de kinderen Balan. Erg triest, heel veel problemen. Oana was niet thuis gekomen uit school (probleemmeisje, kan niet goed leren en heeft veel aandacht nodig, jongere in de gevaarlijke leeftijd voor loverboys) maar gelukkig was ze bij een vriendin en had dat niet gezegd tegen haar moeder. Ook was er geen inkomen omdat de baas niet had uitbetaald deze maand... dat gebeurt regelmatig, maar als je weg gaat heb je ook geen inkomen de volgende maand, dus dan maar alleen van de gaarkeuken eten.

Omdat het de avond voor Maria’s verjaardag is belde ze me op om te vragen of ik voor haar vriendinnen en voor de school tractatie kon regelen. Ze wordt 16 jaar (uit Popesti).
Ik had een verjaardagspakket klaargemaakt: een tas vanuit Alverna met o.a. een witte blouse, diverse kleine cadeaus en ik had van een sponsor uit Malden twee schoenendozen met ingepakte cadeautjes gekregen, die ze heel enthousiast heeft uitgepakt.
Natuurlijk ook aan de kleintjes van haar huis pakketjes gegeven (1 juni met biscuits en chocolade etc). De volgende dag was ze uitgenodigd met 2 vriendinnen pizza te komen eten.

Diezelfde avond was het noodweer: regen, storm en bliksem, vooral in de omgeving van Bucaresti met heel veel schade aan de wegen en aan de auto’s door omgevallen bomen.
Ook bij ons veel regen, maar gelukkig weinig schade.

Woensdag 3 juni
Even mijn flat hier opgeruimd. Na 2 weken al weer in Iasi te zijn nog geen tijd gehad om te wassen en op te ruimen, maar vandaag kwam ook ineens de EON om de electriciteitsmeter te verwisselen. Dit moet hier om de 5 jaar en vanwege de slechte toestand van het meterblok moest alles vernieuwd worden. De monteur liet me zien hoe brandgevaarlijk het was (minstens 40 jaar oud). Betalen dus maar: ongeveer 75 euro. Gelukkig was ik thuis, het waren aardige mensen.
Toen naar de boekhouder en daarna om 3 uur het feestje van Maria... pizza eten en lekker ijsje in Aads Place.
In de avond nog even de lessen Engels gaan afrekenen van Maria Fedeles want dat had ze vergeten aan me door te geven, maar de schoolperiode eindigt 15 juni, dus alles moet wel correct worden betaald.
Mioara is lid van onze Roemeense stichting en is - zoals iedereen hier - niet gewend iets vrijwillig te doen, alles moet betaald worden en 1,5 uur Engels per week kost 35 lei. 1 euro is nu 4,1 lei, dus ongeveer 9 euro per keer.
We hebben nu iedere semester Maria bijles moeten laten nemen voor Engels en nu had ze een negen! In het begin van het jaar een 4 en ze was zeer van streek, want in Popesti, waar ze haar 8 klassen had gedaan, had ze steeds een 9 of 10. Nu bekijken we het steeds wanneer ze het nodig heeft. Bij Mioara even TV zitten kijken naar een mooie film.

Donderdag 4 juni
Om 8.00 uur werkbespreking in het restaurant, want we hadden vorige week controle gehad van de gezondheidsdienst. Alles was goed, op enkele puntjes na, maar het wordt zomer en dan is ook het terras bezet en men wil vakantie etc. Maar we hadden de 3de juni wéér controle gehad en men moet duidelijk de richtlijnen weten en met elkaar communiceren.
Deze controle was niet goed verlopen maar we mogen van geluk spreken: een kleine boete van 300 euro (grote restaurants krijgen 3000 euro); het is weer controletijd en het is soms onbegrijpelijk hoe de regels iedere keer veranderen. De ene keer moet de vleessnijmachine rechts in de keuken staan, de andere keer mag hij daar niet staan en omgekeerd.
Ik begrijp van de Roemenen: anders zijn de inspecteurs niet goed bezig geweest..... men moet bekeuringen geven, ook al is alles schoon, netjes en in orde, ze zoeken naar foutjes b.v. de gewassen eieren in chloramide moeten in een plastic doos staan in de koelkast. Dat hadden we inderdaad, maar nu moet hij weer afgedekt worden.... Nooit heeft iemand hier iets van gezegd. Eigenlijk is een speciale koelkast nodig. In de keuken moeten affiches hangen, b.v. “voorbereidingsplaats” en iedere koelkast moest eerst een nummer hebben en nu moet de inhoud ervan op de deur staan. Eerst moest de temperatuur van de koelkasten ergens worden genoteerd (bij ons in een schrift), nu moet het op de koelkast staan. Er moet genoteerd staan wanneer de keuken is geschilderd.
Wij hebben goedkeuring, twee maal verbouwd en ieder keer is er weer wat anders en niemand weet dat ook aan te geven.
Bij navraag bij een andere restauranthouder: er is géén speciale eierenkoelkast nodig, bewaren in een dichte plastic doos. In de keuken een affiche “VOORBEREIDINGSZONE” (geen probleem waar je het doet, rechts of links), je moet het maar weten.....
Noodzakelijk is een afwasmachine, maar de ruimte is zó klein, dat we geen klein model kunnen vinden, dus weer op zoek in Nederland. Een glazenspoelmachine hebben we. Glazen moeten in dichte kasten staan. Hoe zo?... Handig werken als het druk is! Even een slapeloze nacht gehad en maar weer er tegen aan om mensen te motiveren.

Kennis gemaakt met een ander centrum: Rosetti (een internaat met licht verstandelijk gehandicapte kinderen) waar ook schoolmeubels naar toe zijn gegaan. Mevr. Maria Abalasei ontving me erg vriendelijk met een glaasje water. De ontvangstlijsten waren niet klaar, de meubels stonden nog opgestapeld in een grote kamer. De volgende week zouden ze worden geplaatst in de lokalen.

Ook nog even aangegaan bij het opvanghuis van de staat, waar ik 3 kinderen heb verrast en ook hier waren er dringende vragen: om medicijnen voor een vrouw met hepatitis (recept van 5 april..) en om pampers voor een kind. Ik heb beloofd zaterdag de medicijnen te brengen.

Maria, één van de vaste koks, was verhuisd naar een andere plek en of ik haar even wilde brengen omdat ik toch die kant op moest met de auto. Ze heeft een kamer net aan de rand van de stad bij een boerderij. Paard staat in de stal. Het ruikt er lekker.Wagen op het erf en er is een intense stilte. De oude mensen, die Maria wilde helpen (huren), waren spraakzaam en het was moeilijk om even te blijven; het werd wel een uur, maar het deed me goed, 2 bejaarde mensen, die gelukkig waren met elkaar, die nog 2 zussen van in de 80 hebben en hun eigen land bewerken en die gebruind en optimistisch met paard en wagen nog een tijdje een goed leven kunnen leiden. Die geen behoefte hebben aan een auto of luxe, die volop genieten van de natuur, hun druiven en hun eigen pruimenlikeur en hun wijn. Een mooie ontmoeting. En niets met de overheid te doen hebben.

5 juni alweer vrijdag. Om 8.30 uur in Sf Andrei om de 20 dozen die met de vrachtwagen waren meegekomen voor onze stichting te verplaasten naar ARS omdat de dozen vanwege vakantie daar bleven staan.
Natuurlijk de meeste dozen open gemaakt en gekeken of er materialen bij waren voor Sf Andrei. Enkele plaids en dekens voor buiten in de tuin, veel pluchebeesten, mooie nieuwe kleding van de Hema en natuurlijk even de dameskleding passen die er bij was. Iemand was zo gelukkig met 3 driekwart broeken die ze in Roemenië niet kon vinden in haar maat. Speelgoed voor de appartementen en veel mutsen enshawls, alweer voor de winter.
Daarna de voorbereiding voor de komende 6e bijeenkomst voor begeleiders voor mensen met Autisme.
Aanvragen gemaakt voor de Directie van de Kinderbescherming voor de 5 Specialisten m.b.t. autisme, Nederlanders en Belgen. Zij komen een week en hebben 2 cursusdagen gepland en voor het bezoeken van instituten. Via de computer gaat het snel, maar checken of de geplande bezoeken ook doorgaan de 23 en 24 juni kostte meer tijd.
Daarna alle dozen vervoerd naar ARS, uitgeladen en alvast een sortering gemaakt.

Zaterdag 6 juni
Om 9 uur, nét voor ik weg wilde gaan, belde mevr Manole. Ze had problemen en of ze even langs mocht komen. Ja dus en het was heel triest: geen eten op tafel, haar man weer ziek en veel pijn, geen geld voor medicamenten en dit is de waarheid. De uitkering van hem is vanwege ziekte gekort, zij heeft haar baan verloren omdat de tweedehandswinkel geen klanten meer had, de eigenaar had schulden en heeft zijn personeel ontslagen en niet uitbetaald. Hij had echte arbeidscontracten gemaakt maar nooit ingediend bij de instanties. Twee hadden hun heil gezocht in Italië, het was niet goed gegaan, veel kosten gemaakt. De nood voor even weer gelenigd.

Daarna op zoek naar de medicijnen die we nodig hebben voor een jongere en de pampers voor een kind van 1 jaar, maat 6. In 5 apotheken geweest de één had een middel, de ander een ander...., om 12 uur had ik alles bij elkaar en de pampers gekocht en ben weer naar het opvangcentrum gegaan. Daar werd ik weer gastvrij ontvangen en enkele mensen wilden wat bijpraten, want ik was er een tijdje niet geweest.
“Antoinette, wanneer krijgen we nu een woning? Wanneer wordt onze situatie beter en krijgen we een beter leven?” Geen antwoord mogelijk. Wie doet er wat aan de mensen aan de onderkant? De staat heeft geen geld, de mensen hebben geen werk, crisistijd en ook de ouderen klagen.

POSITIEF: ik was het bijna vergeten! Zondagavond is er een actieweek op de TV gestart voor Unicef “Help de kinderen in Roemenië”. Ik ben hier heel blij mee! Nu gaan de bedrijven ook geld schenken aan projecten en komen ook schrijnende gevallen op TV, vooral kinderen zijn de dupe van de vele veranderingen in de gezinssituaties, veel ziekten, veel ouders naar het buitenland, geen schoolgeld. Plaatsen waar geen goed drinkwater is, de putten zijn vervuild en het is nog steeds erg droog, ook al valt er af en toe ineens veel regen.

Daarna weer naar mijn vrijwilligersplek, het restaurant, om zaken te regelen en om naar de Metro te gaan voor extra plastic dozen etc voor het geval er maandag weer een controleur op de stoep staat.

Ik kwam laat thuis en de buurvrouw wachtte me op om te vragen hoe duur de metervervanging was, ze heeft geen 75 euro vertelde ze me, maar wilde en moest tóch de meter vervangen. Ook de bel gecontroleerd, want om 1.00 uur ‘s nachts werd er bij mij gebeld. Ik heb uit het raam gekeken, niemand gezien, maar vond het toch vreemd. Was de telefoon wel weer goed aangesloten na het wisselen van de meter? Ja dus, alles was goed, maar ik had die nacht de bel afgezet om verder bellen te voorkomen. Toch even een mooie film gezien, een tip van de buurvrouw. Eigenlijk geen film om te gaan kijken voor het slapengaan na 2 uur. Een Joodse dokter solliciteert in Amerika naar een baan. Iedereen wil haar graag hebben, een goede gynaecologe, maar haar verleden (arts in concentratiekamp Auschwitz) roept veel vragen op bij de commissie die is aangesteld om haar aan te nemen, een soort tribunaal. Ze is met haar gehele familie opgepakt en vervoerd naar Auschwitz waar haar broer direct erg ziek wordt en ze niet weet waar ze hem met een ambulance naar toe brengen. Bij het appèl worden alle artsen opgeroepen om bij Mengele te gaan werken maar iedereen verzwijgt dat ze arts zijn. De een zwijgt en wordt direct neergeschoten, de ander krijgt een kans zoals dr. Peil(??) Maar ze werkt en Mengele en redt veel mensen omdat ze de zwangere vrouwen helpt (abortus) om te voorkomen dat zij en haar kind worden gedood. Ze doet dit om een kans te hebben voor de meisjes om nog een kind te krijgen maar niet van een soldaat etc maar van een geliefde na de bevrijding, die ze hoopt ooit mee te maken. Maar de comissie heeft twijfels, doch ze krijgt haar baan omdat een getuige verklaarde dat zij een goede dokter was in die dagen. Tot grote schrik komt ze ook nog oog in oog te staan op straat met Mengele........

Zondag 7 juni: Orthodoxe Pinksteren
Ik was om 9 uur naar de kerk gegaan en tot mijn verbazing was het Eerste Communie zo’n 60 jongens en meisjes deden hun Eerste Communie.
Iedereen had een eigen fotograaf dus van de dienst heb ik weinig gezien, alleen de gehele dienst foto’s maken. Een mooie kinderdienst met veel liedjes en weer een overvolle kerk op Drievuldigheidszondag. Buiten weer foto’s maken en zo’n warme stralende dag is ook weer eens fijn (32 graden).

Daarna even naar huis om mijn telefoon op te halen en naar de TV gekeken voor de Orthodoxe dienst. Mooie dienst tot twaalf uur gekeken, liggend op de bank.
Daarna naar het restaurant. Vandaag is het stemmen voor Europa. Er is geen alcoholgebruik toegestaan rond 50 meter van het stembureau en we liggen 10 meter van het stembureau verwijderd… In de ochtend veel mensen op het terras, ook in de middag, maar in de avond erg slap: geen alcohol is een straf voor de Roemenen. Alcoholvrij mag wél.

Maar iedereen is ook aan het barbecuen en is in het park.
Toch nog snel wat bij halen bij de Selgros omdat we worstjes tekort kwamen en tomaten en citroenen. Men drinkt hier veel limonade van citroen.En nu is het bijna 8 uur en moet ik de dozen verder gaan ordenen, want morgen (maandag) komen de kinderen in ARS en de ruimte moet dan weer opgeruimd zijn.

19 april t/m 28 mei 2009

2009-06-19T03:52:00.000-07:00

Zondag 19 en maandag 20 april: Roemeens Pasen
Iedereen heeft vrij en het is prachtig weer. De kerkklokken galmen en de rode geverfde Paaseieren sieren de tafels (rood vanwege het bloed van Christus). Ook hier wordt getikt met het ei: wie het langste overblijft met een heel ei.

De tafels zijn rijkelijk gevuld en men viert Hoogfeest van Pasen, het grootste feest in Roemenië met nieuwe kleding en speciale gerechten, zoals Paasbrood en speciale zure zult.
Natuurlijk wachten de gezinnen, die we helpen, op ons Paaspakket.Gelukkig konden we de pakketten van Plus uit Malden uitdelen en extra vullen met Paaseieren .

Uit Nederland had ik ook Paasbrood gekregen en chocolade Paaseieren en dat maakte het ook feestelijk, ondanks dat we het katholiek Paasfeest een week daarvoor in alle stilte hebben gevierd. Toen was niemand vrij en moest men zelf een vrije dag nemen als men vrij wilde zijn.
Het is dan voor ons een drukke tijd om alle pakketten juist in die periode rond te brengen en men wil wat terug doen, dus: koffiedrinken, spelen met de kleine kinderen, een praatje maken etc.

Op 21 april ging Costel voor een tijdje naar zijn zus Roxana in Nederland, maar zoals ik wel verwachtte was het boekingsbureau gesloten en kwam hij voor niks vanaf Popesti (30 km) met zijn vader. Ik kon hem wel geld geven om de reis woensdag verder te boeken en te gaan.

Woensdag de 22e april had ik gepland om naar Nederland te gaan, maar omdat het drukke dagen waren geweest had ik wat uitgeslapen en zou om 8 uur vertrekken. Doch ik kreeg een telefoontje of ik nog even Broeder Bert wilde helpen om de Belgische goederen, die waren aangekomen, mee te verdelen. Enkele telefoontjes gepleegd en Dr. Ciobanu en Mioara van ARS en Claudia kwamen direct om mijn taak over te nemen en om 12 uur kon ik toch weg rijden naar Nederland.
Broeder Bert komt 2x per jaar met een volle vrachtwagen met kleding, medische materialen, didactische middelen, kinderspeelgoed en soms met rolstoelen.Om alles te verdelen heeft hij adressen nodig en tussenpersonen en zo konden goederen gebracht worden naar een Bejaardentehuis, naar Sf Andrei, Sterjarul, ARS waar de dozen konden worden opgeslagen voor de andere projecten.

22 april was ik pas om 12 uur vertrokken en heb ik de eerste 500 km afgelegd tot 77 km voor de Hongaarse grens en ik was daar om 23.30 uur. De weg was gedeeltelijk zeer goed maar ook zo’n 40 km bar slecht met vele gaten erin, waardoor je net 20 km per uur kon halen. Onderweg in Neamt heb ik een bezoek gebracht aan het klooster en Filaret opgezocht, een Monnik, die gedeeltelijk verlamd is door een val uit een boom enkele jaren geleden. Hij wordt door zijn moeder in een aparte woning daar verzorgd. Het is altijd een rustplaatsje voor me, de koffie staat klaar, er was soep en Paasbrood en voor onderweg kreeg ik Paasbrood, wijn en Gods zegen mee. Want iedereen weet wel dat 2200 km alleen rijden in drie dagen ook risico’s kan meebrengen.

Reisinformatie
Iasi tot grens Roemenië Bors: 570 km. Munteenheid is de Lei.
Grens Hongarije tot grens Oostenrijk: 424 km; Hongaarse Florint
Oostenrijk - grens Duitsland: 336 km; Euro
Grens Duitsland - Nederland Malden: 800 km. Totaal: 2120 km.
Opvallend is: in Roemenië geheel tweebaansweg. Door de droogte kaal en grauw en geen of weinig groen vanwege de droogte. De ooievaars op hun nest, rivieren bijna droog.
In Hongarije meer groen en naast de tweebaanswegen ook stukken snelweg en het werd steeds groener en de gewassen stonden 20-30 cm hoog. Oostenrijk nog groener en de gewassen nog hoger en in Nederland geheel groen en de gewassen minstens 50 cm. Prachtig hoe je in enkele dagen de natuur ziet veranderen.
Prachtige wolkenpartijen en mooie vergezichten .

De reis is spoedig verlopen en vrijdagmiddag 24 april kwam ik om 14.00 uur al in Beers aan, waar Loes me opwachtte (SDR). Even flink bijpraten en wat uitrusten en plannen maken voor de komende periode in Nederland. De eerste handgemaakte aardewerkpotten uit Schitu Stavnic kon ik achterlaten en in haar tuin plaatsen.

VERBLIJF IN NEDERLAND

Eerste weekend 25 en 26 april weer in Nederland, een bijzonder weekend, waarin 7 familieleden een expositie hadden in het kleine kerkje in Persingen bij Nijmegen.Hier werden Schilderkunst, Beeldhouwkunst, Fotografie, Zilverwerk, Vilt en Zijdekunst tentoongesteld en naast het prachtige werk was de verrassing groot dat ik voor hen was overgekomen en we hadden een geslaagd Familieweekend, waar veel gasten en familie elkaar konden ontmoeten.

26 April Zondag naar de H. Landstichtingparochie waar een rustpunt voor me is en waar weer veel mensen denken en ons werk in Iasi steunen. Gertrud had weer enkele dozen voor me klaarstaan en T. was ook weer goed voor ons project. Er was veel bij te praten.

Maandag 27 april op de koffie bij Mien v. G., die al kleding voor me had verzameld die mee kon naar Roemenië. Even bij mijn zus langs die de kleinkinderen te logeren had en ‘s avonds naar de buren die zo veel voor me betekenen als ik in Roemenië ben.

29 april Afspraken gemaakt voor auto-onderhoud en Mery bezocht die natuurlijk benieuwd was naar de situatie in Ro. Mery is Roemeense en haar moeder is bestuurslid van onze Stichting. Zij is zelf ook heel actief om haar eigen mensen te helpen in de omgeving van Cluj.

30 april Koninginnedag. Een schitterende stralende dag vol verrassingen en daar ik nog wat wilde uitrusten heb ik veel TV gekeken en de fatale botsing gezien met de extreme gevolgen.
Een schokkende en verbijsterende dag, die nog lang zal nawerken in onze gedachten.

1 Mei naar Amsterdam naar de begrafenis van een Tante die ons dierbaar was, een Schoonzus van mijn moeder. Ik was blij dat ik in Nederland was. Ik was gewaarschuwd en wist van haar levenseinde. Mooi dat ik haar WEGGAAN uit deze wereld mee kon maken.

Een vrij weekend en enkele dagen naar familie in Schiedam.

9 Mei Zaterdag. Goederen opgehaald in Alverna bij Zuster Marije. De Zusters hadden weer mutsen en truitjes gebreid en ik kreeg weer een hele auto vol mee met bruikbare materialen, zoals wol en kleding.

Daarna naar P.M., die me grootst verraste met een grote cheque waar we gezinnen die het nu extra moeilijk hebben mee kunnen helpen.

10 Mei Zondag
Een bezoek gebracht aan de Jacobskapel en daar de mensen weer even ontmoet, die me steeds informeren over deze kleine Pelgrimskapel in Nijmegen.
‘s Middags de auto weer volgeladen met materialen voor Ro, die de volgende dag naar Best gebracht konden worden.

11 Mei Maandag
Grote schoolmeubelen transport naar Iasi vanuit Best de Paersacker.
Anke van Wijk heeft haar kinderen daar op school en ze hoorde dat de meubels weggingen en dat de school nieuwe meubels kreeg. Anke heeft nu al voor de 2e keer een schoolmeubel transport kunnen regelen. Naast haar project “Scholing voor werkers in de gezondheidszorg voor mensen met autisme “ vindt ze steeds ook andere hulpbronnen. Geweldig!
En omdat de vrachtwagen tóch gaat, konden al heel wat dozen direct mee, zelfs sjoelbakken.
Ook hier de aardewerkpotten vanuit Schitu Stavnic afgegeven voor Anke en haarTeam.
Geke uit Nuenen bracht 4 grote tassen met quilts voor de kinderen in Sf Andrei en deze gaan de volgende keer met de vracht mee.

18 Mei Maandag
Op uitnodiging van Tineke nog een bezoek aan de dames in Nuenen gebracht. Zij hadden weer broekjes gemaakt en truitjes en speelgoed verzameld. Hun quilts hebben zij verkocht en daarvoor is een groot bedrag opgehaald. Enorm bedankt!.

De periode in Nederland is goed geweest, naast dat er een druk programma was om sponsors te zoeken en om materialen te verzamelen, waren er ook goede ontmoetingen.
Verschillende ziekenhuisbezoeken stonden ook centraal en ik hoop dat iedereen weer de kracht krijgt om nieuwe fasen in hun leven te kunnen accepteren.

De communicatie met Iasi ging ook steeds door via e-mail en telefoontjes, maar de achterban is goed voorbereid op hun taak.

Ik bedank iedereen voor de fijne tijd en hulp in Nederland

TERUG NAAR IASI

Vrijdag 22 mei ben ik weer op weg gegaan naar Iasi en het weer was goed. Zoals altijd wil ik vroeg vertrekken, maar wordt het toch later, maar ik was om 21.00 uur bij de grens van Hongarije. De eerste 1130 km zit er dan op. Er was eerst veel oponthoud in Duitsland maar verder was het steeds snelweg en was het goed te doen.

Na een heerlijke avondmaal en goede nachtrust ben ik zaterdag 23 mei vertrokken naar Floresti bij Cluj. Ik ontmoette er mensen uit Damwoude, die een project hebben bij Zalau.
Op hun aanwijzing reed ik over de M3 van Budapest naar Satu Mare, een mooie weg en een stuk vernieuwd tot aan Satu Mare, een goede snelweg waar je 130 km kon rijden.

Voor mij een grote vergissing: de weg was goed…. maar de tocht zou nu 90 km langer worden en dat had ik niet voorzien. Satu Mare - Cluj was geen autoweg en was soms heel slecht, maar een nieuwe weg ontdekken heeft ook zijn charme. Nu ben ik een hele kleine grenspost overgegaan bij Valaj via Casei en kwam toen in Cluj aan. Ik kwam enkele uren later aan dan ik had verwacht. Maar ik had nu al 188 km gereden in Ro. De zon scheen volop het was 28 graden.

Het onthaal bij Otilia was goed en ze verwende me met lekkere wittekool soep met puree en worstjes en natuurlijk de tuica (gestookte pruimenjenever) voor een goede nachtrust.

Zondag 24 mei was ik tegen 10 uur op weg gegaan en tot mijn grote verbazing zag ik heel veel ooievaarsnesten met erin staande de ooievaar die haar jongen beschermde. Weer genoten van de kleine dorpjes met hun witgeschilderde bankjes. Het was zondag en heel veel mensen waren op straat , de koopwaar buiten, de uien mooi aangeregen aan een stok, de kersen in een mandje, de honing bij de imker langs de weg in de bergen.

Om 18.00 kwam ik in Iasi aan. Het was 30 graden en de hitte overviel me, doch de auto moest worden uitgeladen en gelukkig hielp Lacramara, een serveerster van ons Pannenkoekenhuis, me. Alles 2 hoog brengen was een flinke klus, dus het werd even laat voordat ik mijn bed kon instappen.

Maandag 25 mei SF Andrei. Dr. Ciobanu had gezorgd voor de verdeling van de meubels en ik was haar heel dankbaar, want ze heeft een belangrijk deel van mijn werk overgenomen, terwijl ze maar enkele meubels kreeg voor de kinderen in de appartementen.
De gebruikelijke lekkernijen voor hen meegenomen: kaas, Friese peperkoek, stroopwafels, koffie, waar Teodora Mariana en Gheorgeta echt blij mee waren .

Globale afspraken gemaakt voor de komende periode.

De reis was toch vermoeiend geweest na een bezoek aan ons restaurant om 18.00 uur het bed in en uitgeslapen.

Dinsdag 26 mei bagage uitpakken en weer even bijkomen, maar Madalina (studente aardrijkskunde ’88) was jarig, dus haar om 8 uur uitgenodigd om pannenkoeken te komen eten; ze kwamen pas om 21.30 uur, dus het werd later dan ik had verwacht.

Woensdag 27 mei Om 9 uur ‘s morgens wordt er gebeld. Mevrouw Ionita uit Stornesti stond bij mijn deur. Ze had ieder dag gewacht op me en aangebeld. Ze bracht verse eieren en meel mee, maar kwam voor een probleem (gezondheidsklachten, geen geld voor doktersbezoek en medicijnen). De gehele medische zorg moet direct betaald worden ook al heb je een verzekering.

Om 11 uur werd ik verwacht bij ARS (Dagcentrum jongeren met Syndroom Down). Oana werd 24 jaar en ze had me uitgenodigd, dus nog snel een cadeau kopen. Het werden op haar verzoek weer kleurboekjes, kleurpotloden en een armbandje. De taart stond klaar en het werd een mooi feestje wat was ze gelukkig!

Daar staan ook de dozen, die nog van Pater Bert afkomstig waren, dus aan alle ouders die er ook waren maar agenda’s uitgedeeld. De kleren waren al uitgedeeld en men bedankte ons en allen die hebben meegeholpen.

Voor gezinnen met een gehandicapte is het onmogelijk om en voeding en kleding te kopen voor hun zelf en voor hun kinderen. Ze zijn heel blij dat via sponsors deze ouders en hun kinderen worden ondersteund.

Donderdag 28 mei ook voor de Roemenen Hemelvaart, maar geen vrije dag zoals in Nederland.

Een Friese organisatie heeft een gezondheidscentrum gefinancierd in Schitu Stavnic (30 km van Iasi) en ik ben even gaan kijken en daarna op de terugweg naar Familie Pop gegaan in Voinesti. Ana en haar baby van 7 maanden maken het goed. Margareta zou willen gaan werken, maar er is geen werk. Normaal moet het land bewerkt worden maar het heeft er maanden niet geregend; in hun tuintje kun je vanuit de put water halen maar op de velden is dat onmogelijk.
Tudor zou in september naar Iasi naar een speciale school gaan (Ballet choreografie groep 5). Het zou fijn zijn als er een sponsor was die hem deze mogelijkheid zou kunnen bieden (125 euro per maand intern). Het onderwijs is gedeeltelijk normaal onderwijs en daarnaast zijn er speciale lessen.
Een goede school vinden en deze keuze is bijzonder. Ik ben ook benieuwd of Tudor dit vak wil leren.
Ook hier waren er geen levensmiddelen in huis, alleen droog brood en wat soep. Weer even boodschappen gedaan: suiker, meel, melk, olie, worst, margarine, etc. Helaas lag er ook nog een fikse rekening van de elektriciteit, een naberekening van afgelopen jaar. Ja, als moeder alleen maar kinderbijslag heeft, die nog geen 50 euro is voor 6 kinderen, is het moeilijk om een rekening te betalen. Gelukkig werkt Stefan als dagloner, maar hij houdt ook graag geld voor zichzelf. Ana heeft dus een baby Andree en Ioana (17 jaar) woont bij haar vriend en haar beurs (50 euro, want ze heeft die) gaat naar het gezin van haar vriend, waar ook net een baby is geboren.
De Kinderkleding uit Nuenen, de babykleren, zijn al weer op hun plaats aangekomen.

Informatie

2009-05-28T01:10:00.001-07:00

INFORMATIE
Afkortingen die geregeld voorkomen

SDR Stichting Dominique Roemenië: onze Nederlandse Stichting. Sinds 2000 officieel.
AFT Associatie All for them-totul pentru ei: onze Roemeense Stichting met Aad Koornneef uit Veenendaal. Sinds 2003 en Mioara Popiseanu in Iasi (lerares Engels)
Restaurant Aad’s Place in Iasi Roemenië. Winst gedeeltelijke voor AFT

Consiliul Judetean Iasi Directia Copilului DGASPC Iasi afdeling Kinderbescherming Directeur eerst Heer Pensiuc, nu Heer Marian
Hieronder vallen:
SF.A Sf Andrei kindertehuis: dagopvang voor kinderen met een beperking / proiect Autisme (2004/2010) Directie: Dr Gergeta Ciobanu
GALA Galata:tehuis voor jong volwassenen met een verstandelijke beperking (Iasi). Dr Mihaela Olteanu
STER Sterjarul (afdeling van Galata): dagopvang voor jongeren met een verstandelijke beperking (Iasi)
ROS Rosetti speciaal opvanghuis: voor kinderen met sociale problemen (Iasi). Mevr. Maria Abalasei
BU Bucem: opvang voor jongeren (Maria Fedeles, die haar Oma en Moeder heeft verloren. Vader is uit de ouderlijke macht gezet toen haar moeder in 2000 stierf)

Andere organisaties:
ARS Asociatia Renestera Speratea: dagcentrum voor Jongeren met syndroom van Down. Mioara Iodachi
CS Casa Sperantei: opvang voor jongeren met een verstandelijke beperking. Doina Asachi. Vanaf 1995 actief. Ze heeft nu de opvang in haar huis omdat ze het verblijf heeft moeten teruggeven aan de Israëliërs decreet was eigendom Ceausescu afgenomen.
OS Olga Sturdza: een opleidingsinstituut voor werkers en de gezondheidszorg (orthodoxe kerk)
SF M Sfinte Maria Kinderziekenhuis: in Iasi, specifiek afdeling Oncologie

Individuele gezinnen in dorp Popesti 40 km van Iasi
Voinesti 20 km van Iasi
Mogonesti 15 km van Iasi

Samenwerkingsverbanden:
SBB Bisschop Bekkers. Doel: hulp aan mensen met een verstandelijke beperking
ZZG Zorg. Doel: hulp aan mensen met een verstandelijke beperking
Colour4Kids Een Nederlandse organisatie die kleur wil geven aan plaatsen waar kinderen verblijven.
Adapost Vantori kindertehuis in het dorp Vinatori bij Iasi.
Klaske Bootsma (Anny de Vegt + 2006)
R E Reinilde Eppinga Friesland: sponsor van Madalina, studente Geografie
ACS Ancora Salvari: dagcentrum/school voor kindern met autisme in Iasi. Inge Smelik
Tolk voor Nederlanders die cursus komen geven mbt Autisme

Diversen:
Inkoopcentrum met pasje; METRO en SELGROS
Winkelcentra: Julius Mall/ Hala Centrale / Moldova Mall / Carrefour
Specifieke: Plus / Kaufland /Dedeman

Site SDR in de lucht!

2009-05-07T12:40:00.000-07:00

Vandaag is na lang wachten eindelijk de blog van de SDR in de lucht gegaan! Goed nieuws dus.